ताइवान प्रवेश: सहायक कम्पनी र शाखामा फरक

विदेशी उद्यम ताइवानमा निरन्तर व्यवसाय गर्न खोज्दा बारम्बार जाँचिएका रूप ताइवानी सहायक कम्पनी (子公司) र विदेशी कम्पनीको ताइवानी शाखा हुन्। दुवै रूपले ताइवानमा व्यावसायिक उपस्थिति बनाउँछन्, तर सम्झौताको पक्ष को बन्छ, ऋण को वहन गर्छ, तेस्रो पक्षको लगानी लिन सकिन्छ कि सकिँदैन, र नाफा विदेश पठाउँदा कुन प्रक्रिया चाहिन्छ भन्नेमा फरक छ। स्थापना चरणको सुविधा मात्र तुलना गरियो भने सञ्चालनका बेला अनपेक्षित दायित्व वा कर प्रश्न उठ्न सक्छन्; व्यवसायको पूरा अवधिको आधारमा निर्णय गर्नुपर्छ।

ताइवानी सहायक कम्पनी ताइवानको कानुनअनुसार स्थापित स्वतन्त्र कानुनी व्यक्ति (法人) हो। विदेशी मूल कम्पनी (母公司) शेयरधनी बन्न सक्छ, तर सहायक कम्पनी मूल कम्पनीबाट छुट्टै कानुनी व्यक्ति हो। यसको विपरीत विदेशी कम्पनीको ताइवानी शाखा (分公司) विदेशी मुख्य कार्यालय (本公司) को भाग हो र आफ्नै कानुनी व्यक्तित्व बिनाको व्यावसायिक उपस्थिति हो। दैनिक भाषामा कहिलेकाहीं स्थानीय कार्यालय भनिन्छ; यस लेखमा कानुनी सम्बन्ध स्पष्ट पार्न शाखा शब्द प्रयोग गरिएको छ।

कुन रूप बढी उपयुक्त छ भन्ने कुरा उद्योग, लगानीकर्ताको संरचना, सम्झौता संरचना, ताइवानमा चाहिने अनुमति, नियुक्त व्यक्तिको सङ्ख्या, वित्त विधि, नाफाको उपयोग र फिर्ता, भविष्यमा साझेदार स्वीकार्ने वा सूचीकरण, तथा व्यवसाय अन्त्यको योजनाअनुसार फरक हुन्छ। विदेशी मूल कम्पनी ताइवानमा प्रवेश गर्दा पनि ताइवानको कानुन मात्र हेर्नु हुँदैन; मूल कम्पनी रहेको देशको लेखा र कर तथा विदेश लगानी प्रक्रिया सँगै जाँच्नुपर्छ। पछि आउने कोरियाली कर उदाहरण हो, सबै विदेशी मूल कम्पनीको नियम होइन। तल यही क्रममा कानुनी व्यक्तित्व, कर, दायित्व, वित्त, लगानी कर क्रेडिट, आयकर सम्झौता र निकासीको तुलना छ।

1. कानुनी व्यक्तित्व र लगानी संरचना

शाखा विदेशी कम्पनीको भाग हो, त्यसैले शाखाको आफ्नै शेयरधनी (股東) हुँदैन। तेस्रो पक्षसँग ताइवान व्यवसायमा संयुक्त पुँजी हाल्नु छ भने ताइवानी सहायक कम्पनी स्थापना गरी त्यसको शेयरधनी संरचना तय गर्ने प्रक्रिया विशेष गरी जाँच्नुपर्छ। दायित्व, मतदान अधिकार, वित्त, अनुमति र कर लगानी सम्बन्ध तथा व्यवसाय योजनाअनुसार पुष्टि गर्नुपर्छ।

ताइवान कम्पनी कानुन (公司法) को धारा 1 ले यस कानुनअनुसार सङ्गठित, दर्ता र नाफा उद्देश्यले स्थापित कानुनी व्यक्तिलाई कम्पनी भनी परिभाषित गर्छ। यिनै नियमअनुसार स्थापित ताइवानी सहायक कम्पनी विदेशी मूल कम्पनीबाट छुट्टै ताइवानी कानुनी व्यक्ति हो। सहायक कम्पनी आफ्नै नाममा कार्यालय भाडामा लिन सक्छ, व्यापारिक र श्रम सम्झौता गर्न सक्छ, सम्पत्ति आर्जन गर्न सक्छ र मुद्दाको पक्ष बन्न सक्छ। सम्झौताबाट जन्मिएका प्राप्य र देय सिद्धान्ततः सहायक कम्पनीमा लाग्छन्। मूल कम्पनीले व्यवस्थापन नीति तय गरे वा सञ्चालक तोके पनि दुवै कम्पनीको कानुनी व्यक्तित्व त्यसैले एक हुँदैन।

सहायक कम्पनीमा लागू दायित्वको सीमा वास्तवमा छानिएको कम्पनी रूप र आचरणअनुसार आँकिन्छ। सीमित कम्पनी (有限公司) का शेयरधनी कम्पनी कानुनको धारा 99 को उपधारा 1 अनुसार सिद्धान्ततः आफ्नो लगानी रकमसम्म कम्पनीप्रति उत्तरदायी हुन्छन्। धारा 99 को उपधारा 2 तथापि अपवाद राख्छ: शेयरधनीले कानुनी व्यक्तित्वको दुरुपयोग गरेर कम्पनीलाई कुनै ऋण तिर्न कठिन बनाउँछन्, र दुरुपयोग गम्भीर छ भने, आवश्यक सीमासम्म उत्तरदायी हुन सक्छन्। छुट्टै शेयरधनी वा मूल कम्पनीले जमानत दिएका छन् वा गैरकानुनी कार्यमा सिधै सहभागी भएका छन् भने त्यसबाट निस्किएको दायित्व पनि जाँच्नुपर्छ। त्यसैले सीमित दायित्व (有限責任) को सिद्धान्त महत्त्वपूर्ण सुरु बिन्दु हो, तर यो हरेक अवस्थामा दायित्व लगानी रकममै रोकिन्छ भन्ने आश्वासन होइन।

विदेशी कम्पनी आफ्नै नाममा ताइवानमा व्यवसाय गर्न खोज्छ भने शाखासम्बन्धी कम्पनी कानुन (公司法) का नियम मान्नुपर्छ। कम्पनी कानुनको धारा 371 अनुसार विदेशी कम्पनीले शाखा दर्ता नगरी विदेशी कम्पनीको नाममा ताइवानमा व्यवसाय गर्न सक्दैन। धारा 372 अनुसार विदेशी कम्पनीले ताइवानी शाखाको सञ्चालनका लागि समर्पित कोष छुट्याउनुपर्छ र ताइवानमा जिम्मेवार व्यक्ति (負責人) तोक्नुपर्छ। यो कोष ताइवान व्यवसायका लागि मुख्य कार्यालयको कोष हो, शाखाका शेयर वा अंश होइन। जिम्मेवार व्यक्ति तोक्नु शाखालाई स्वतन्त्र कम्पनी बनाउने प्रक्रिया होइन, ताइवानमा विदेशी कम्पनीको काम सम्पन्न गर्ने र दायित्व सम्बन्ध स्पष्ट पार्ने व्यवस्था हो।

तेस्रो पक्षसँग ताइवान व्यवसाय संयुक्त रूपमा चलाउने योजना छ भने लगानी अनुपात मात्र तय गर्नु पर्याप्त होइन। मतदान अधिकार, सञ्चालक नियुक्ति, महत्त्वपूर्ण विषयमा सहमति अधिकार, थप लगानी, कोष अभावमा उपाय, बौद्धिक सम्पत्तिको उपयोग, नाफा बाँडफाँड, प्रतिस्पर्धा सीमा, अंश हस्तान्तरण, गतिरोध र व्यवसाय अन्त्य सँगै तय गर्नुपर्छ। ताइवानी सहायक कम्पनीमा संयुक्त लगानीको फाइदा यी सम्बन्ध कम्पनीको शेयरधनी संरचनाभित्रै रचना गर्न सकिन्छ भन्ने हो। तथापि अन्य विधिवत प्रक्रिया पनि हुन सक्छन्, जस्तै निर्धारित परियोजनाको सम्झौतागत संयुक्त व्यवसाय वा छुट्टै विशेष प्रयोजन संरचना; यसबाट सहायक कम्पनी नै हरेक संयुक्त व्यवसायको एकमात्र समाधान हो भन्ने निस्कँदैन।

शाखा विधिमा शाखा सञ्चालनको अन्तिम कानुनी व्यक्ति विदेशी कम्पनी हो। ताइवानमा जिम्मेवार व्यक्तिले कुन सम्झौता गर्न सक्छ, बैंक अधिकार, कर्मचारी अधिकार, प्रतिवेदन प्रणाली, बजेट अनुमोदन र आन्तरिक नियन्त्रण कस्तो हुने भन्ने मुख्य कार्यालयले ठोस रूपमा तय गर्नुपर्छ। यसको विपरीत सहायक कम्पनी छानिन्छ भने विधान र अङ्ग, शेयरधनीबीचको अधिकार बाँडफाँड तथा सहायक कम्पनी र मूल कम्पनीबीचका सेवा, ऋण र इजाजत सम्झौता छुट्टै कागजातमा राख्नुपर्छ। नामभन्दा बढी आवश्यक कुरा वास्तविक अधिकार र कारोबार प्रवाह कानुनी संरचनासँग मिल्छन् कि मिल्दैनन् भन्ने नै हो।

अनुमति पनि कानुनी व्यक्तित्वबाट मात्र निष्कर्ष निकाल्न सकिँदैन। उद्योग-विशेष नियमले निवेदक, न्यूनतम पुँजी, व्यावसायिक कर्मी, स्थल, विदेशी लगानी जाँच वा जिम्मेवार व्यक्तिको योग्यता छुट्टै तोक्न सक्छन्। सहायक कम्पनी वा शाखा दर्ता सम्भव हुनु कुनै निर्धारित नियमन व्यवसाय चलाउन पाउने शक्तिसँग उस्तै होइन। योजनाबद्ध गतिविधि टुक्र्याएर हेर्नुपर्छ; प्रत्येक अनुमतिमा सम्झौता पक्ष र धारक पहिले पुष्टि गर्नुपर्छ।

2. कर र नाफा पठाउने

सहायक कम्पनी र शाखालाई सामान्यतः 5% व्यवसाय कर र 20% नाफा कमाउने उद्यम आयकर लाग्छ। ताइवानी सहायक कम्पनीले विदेशस्थित मूल कम्पनीलाई लाभांश बाँड्दा ताइवानको स्वदेशी कानुनअनुसार स्रोत कटौती दर 21% छ; ताइवान–कोरिया आयकर सम्झौताका लागू हुने सर्त पूरा भए अधिकतम दर 10% हो। विदेशी कम्पनीको ताइवानी शाखाले करपछिको नाफा मुख्य कार्यालयमा पठाउनु लाभांश होइन, त्यसैले सिद्धान्ततः थप स्रोत कटौती हुँदैन। मुख्य कार्यालय ताइवानबाहिर रहेका नाफा कमाउने उद्यम अवितरित नाफाको 5% थप करको घोषणा गर्नु पर्दैन।

व्यवसाय कर (營業稅) ताइवानमा माल आपूर्ति वा सेवामा लाग्ने अप्रत्यक्ष कर हो। सामान्य दर 5% छ; घोषणा सामान्यतः 2 महिनाको कर अवधिका लागि हुन्छ। तथापि शून्य दर, छुट, विशेष दर वा खरिद कर कटौती योग्यता कारोबारको प्रकृतिअनुसार फरक हुन सक्छ। सहायक कम्पनी र शाखाले ताइवानमा करयोग्य व्यवसाय गर्छन् भने व्यवसाय कर दायित्व जाँच्नुपर्छ; केवल 5% को अङ्कबाट प्रत्येक उद्यमले वास्तवमा तिरेको कर उस्तै छ भनी निकाल्न सकिँदैन।

नाफा कमाउने उद्यम आयकर (營利事業所得稅) उद्यमको करयोग्य आय (課稅所得) बाट गणना हुन्छ। करयोग्य आय वैधानिक सीमा रकमभन्दा बढी भए सामान्य दर 20% हो। यो बिक्रीमा तुरुन्त 20% गुणन गर्ने कर होइन; आयको मान्यता, खर्च स्वीकृति, ह्रास, नोक्सानी कटौती, कर क्रेडिट र स्थानान्तरण मूल्य समायोजनले आधार र वास्तविक कर बदल्छन्। उस्तै बिक्री र उस्तै दरमा पनि सम्झौता संरचना र लागत बाँडफाँट फरक भए सहायक कम्पनी र शाखाको घोषणा परिणाम फरक हुन सक्छन्।

ताइवानी सहायक कम्पनीले करपछिको नाफा लाभांशका रूपमा विदेशस्थित मूल कम्पनीलाई बाँड्दा सहायक कम्पनी र शेयरधनी फरक कानुनी व्यक्ति हुन्। ताइवानको स्वदेशी कानुनअनुसार विदेशस्थित शेयरधनीलाई दिइएको लाभांशमा स्रोत कटौती दर 21% छ। मूल कम्पनी कोरियाको निवासी हो, ताइवान–कोरिया आयकर सम्झौताको क्षेत्रमा पर्छ र लाभांशको वास्तविक लाभार्थी (受益所有人) हो, तथा अन्य लागू सर्त पूरा गर्छ भने सम्झौताको अधिकतम दर 10% जाँच्न सकिन्छ। सम्झौताको दर केवल प्राप्तकर्ता कोरियामा छ भन्दैमा स्वतः लागू हुँदैन। निवासी प्रमाण (居住者證明), वास्तविक लाभार्थीको आकलन, भुक्तानी र घोषणाको समय तथा आवश्यक निवेदन वा फिर्ता प्रक्रिया नवीनतम अभ्यासअनुसार पुष्टि गर्नुपर्छ।

विदेशी कम्पनीको ताइवानी शाखामा जन्मिएको नाफा छुट्टै कम्पनीको नाफा होइन जसलाई फेरि शेयरधनीमा बाँडिन्छ, बरु विदेशी मुख्य कार्यालयलाई मिल्ने नाफाको भाग हो। त्यसैले ताइवानमा नाफा कमाउने उद्यम आयकर घोषणा र भुक्तानीपछि करपछिको शाखा नाफा मुख्य कार्यालयमा पठाउनु लाभांश (股利) बाट फरक छ; शाखा चरणमा सिद्धान्ततः थप लाभांश स्रोत कटौती हुँदैन। यसको अर्थ यो होइन कि शाखा र मुख्य कार्यालयबीच हरेक भुक्तानी सधैं उही उपचार पाउँछ। ब्याज, रोयल्टी, सेवा पारिश्रमिक, सम्पत्ति मूल्य वा तेस्रो पक्षलाई भुक्तानी मिसिएका छन् भने प्रत्येक भुक्तानीको सार र कटौती दायित्व छुट्टै आँक्नुपर्छ।

अवितरित नाफामा थप कर (未分配盈餘加徵稅額) पनि कानुनी संरचना छुट्ट्याएर हेर्नुपर्छ। ताइवानी सहायक कम्पनीले नाफा जम्मा राख्यो भने आयकर कानुन (所得稅法) को धारा 66-9 को 5% थप कर विचारणीय हुन सक्छ। ताइवान वित्त मन्त्रालय (財政部) का निर्देशनअनुसार मुख्य कार्यालय ताइवानबाहिर रहेका नाफा कमाउने उद्यम उक्त अवितरित नाफाको घोषणा गर्नु पर्दैन। यसको अर्थ न त शाखाको ताइवानी व्यवसाय करमुक्त रहन्छ भन्ने हो, न त मुख्य कार्यालयमा पठाउनेसँग जोडिएका सबै प्रमाण दायित्व सकिन्छन् भन्ने हो।

रूप तुलना गर्दा दर तालिका मात्र होइन, नाफा बन्ने र उपयोग हुने प्रक्रिया जाँच्नुपर्छ। सहायक कम्पनी आफ्नै बहीमा करयोग्य आय, खर्च, नोक्सानी, जम्मा र वितरणयोग्य रकम गन्ती गर्छ। ताइवानमा पुनर्लगानीका लागि कोष चाहिन्छ कि चाहिँदैन, बाँड्ने समय के हो, र शेयरधनी ऋण वा रोयल्टी छन् कि छैनन् भन्नेअनुसार परिणाम फरक हुन सक्छ। शाखाले ताइवान सञ्चालनलाई भाग लाग्ने आय र खर्च छुट्ट्याउनुपर्छ र मुख्य कार्यालयका साझा खर्चको विभाजन आधार तयार पार्नुपर्छ। मुख्य कार्यालय र शाखाका आन्तरिक कारोबारको लेखा प्रस्तुति र करको बाँडफाँट पनि जाँच्नुपर्छ।

स्थानान्तरण मूल्य (移轉訂價) का सिद्धान्त सहायक कम्पनी र मूल कम्पनीबीचका कारोबार तथा शाखा र मुख्य कार्यालयबीचको खर्च विभाजनमा लागू हुन सक्छन्। सम्झौता, बीजक, गणना आधार, कर्मीको वास्तविक काम, सम्पत्तिको उपयोग र कोष प्रवाह मिल्नुपर्छ। केवल मुख्य कार्यालयले तिरेकै कारण सबै खर्च ताइवानी शाखाका कटौतीयोग्य खर्च मानिँदैनन्; न त समूह आन्तरिक सम्झौतामा रकम लेखिएकै कारण सहायक कम्पनीको खर्च तुरुन्त स्वीकृत हुन्छ। कारोबारको प्रकृति र स्वतन्त्र प्रतिस्पर्धा मूल्य पुष्टि गर्ने कागजात संरक्षण गर्नुपर्छ।

कोरियातर्फ विदेशी कर क्रेडिट (外國稅額扣抵), विदेशस्थित सहायक कम्पनीका लाभांश, शाखाको आय र नोक्सानी, एकीकृत वा छुट्टै लेखा उपचार तथा मुद्रा घोषणा सँगै पुष्टि गर्नुपर्छ। ताइवानी शाखाको प्रारम्भिक नोक्सानी मुख्य कार्यालयको सापेक्ष कसरी उपचार हुन्छ भन्ने कोरियाको कर कानुन र लेखा मापदण्डअनुसार फरक हुन सक्छ। त्यसैले शाखा छान्दा कोरियाली मूल कम्पनीको कर भार घट्छ भनी पहिले नै निष्कर्ष निकाल्न सकिँदैन। ताइवानमा कर र कोरियामा अन्तिम भार, नगद फिर्ताको समय र कागजातको लागत एउटै गणना तालिका (計算表) मा तुलना गर्नुपर्छ।

3. ऋण र कानुनी दायित्व

शाखा विदेशी कम्पनीबाट छुट्टै कानुनी व्यक्ति होइन, त्यसैले ताइवानी शाखाका ऋण विदेशी कम्पनीका ऋण हुन्। शाखाका जिम्मेवार व्यक्तिले विदेशी कम्पनीको नाममा विधिवत गरेका भाडा, बिक्री, सेवा, श्रम वा ऋण सम्झौताबाट जन्मिएका दायित्व सिद्धान्ततः विदेशी मुख्य कार्यालयमा लाग्छन्। ताइवान सञ्चालनबाट नोक्सानी भए वा ऋण केवल शाखा सम्पत्तिबाट तिर्न कठिन भए पनि कानुनी व्यक्तिका रूपमा विदेशी कम्पनीको दायित्व शाखालाई छुट्याइएको कोषसम्म सीमित हुँदैन।

ताइवानी सहायक कम्पनी छुट्टै कानुनी व्यक्ति हो, त्यसैले उसका सम्झौता र ग्रहण गरिएका ऋण सिद्धान्ततः सहायक कम्पनीमा लाग्छन्। सीमित कम्पनीका शेयरधनी कम्पनी कानुनको धारा 99 का सिद्धान्तअनुसार लगानी रकमसम्म उत्तरदायी हुन्छन्; शेयर कम्पनी (股份有限公司) का शेयरधनी लागू कम्पनी रूपका नियमअनुसार अभिदत्त शेयरको सीमासम्म उत्तरदायी हुन्छन्। यो फरक उच्च जोखिम व्यवसाय, दीर्घ सम्झौता र अनेक नियुक्त व्यक्ति वा उपभोक्ता भएका व्यवसायमा महत्त्वपूर्ण जाँच बिन्दु हुन सक्छ।

तथापि सहायक कम्पनी स्थापना गर्दैमा मूल कम्पनीका सबै जोखिम काटिँदैनन्। बैंक वा भाडादाताले मूल कम्पनीको जमानत माग्यो भने मूल कम्पनी जमानत सम्झौताअनुसार उत्तरदायी हुन सक्छ। मूल कम्पनीले सहायक कम्पनीको सम्झौता सिधै लिए वा संयुक्त पक्षका रूपमा हस्ताक्षर गरे पनि यही हो। कम्पनी सम्पत्ति र शेयरधनी सम्पत्ति छुट्ट्याइएनन्, वा लेनदारलाई हानि पुर्‍याउने उद्देश्यले कानुनी व्यक्तित्वको दुरुपयोग भयो भने कम्पनी कानुनको अपवाद विचारणीय हुन सक्छ। दायित्वको सीमा दर्ता रूप मात्र होइन, वास्तविक निर्णय र कोष व्यवस्थापनबाट पनि प्रभावित हुन्छ।

सञ्चालक, प्रबन्धक (經理人) र ताइवानमा जिम्मेवार व्यक्तिका दायित्व छुट्टै हेर्नुपर्छ। कर्ता आफै उत्तरदायी हुने विषय — जानाजानी वा लापरवाहीबाट गैरकानुनी कार्य, कानुन उल्लङ्घन, झूटो घोषणा, सुरक्षा व्यवस्थापनमा चुकाइ — कम्पनी रूपबाट मात्र हल हुँदैनन्। श्रम सम्बन्ध, कर कटौती र घोषणा, व्यक्तिगत सूचना, उपभोक्ता संरक्षण, वातावरण र उत्पादन नियम तथा उद्योग-विशेष अनुमति दायित्व प्रत्येक कानुनले तोकेको विषय र दण्डको अनुसरण गर्छन्। समूह कम्पनीले काम बाँडेर गर्छन् भने वास्तवमा कसले कुन दायित्व लिन्छ भन्नेसँग कागजात र सञ्चालन मिल्नुपर्छ।

सम्झौता चरणमा दायित्व सीमा, क्षतिपूर्ति, जमानत, धितो, लागू कानुन र विवाद निपटान खण्ड व्यवसाय जोखिमअनुसार रचना गर्नुपर्छ। बीमाले सार्न सकिने जोखिम र आन्तरिक नियन्त्रणले रोक्नुपर्ने जोखिम छुट्ट्याउनुपर्छ। छाप र विद्युतीय हस्ताक्षरका अधिकार, खर्च अनुमोदन, ग्राहक पहिचान, कर गणना र घोषणा, नियामक निकायलाई प्रतिवेदन र दुर्घटनामा सञ्चार प्रणाली स्पष्ट भए सङ्गठन रूपले दिएको कानुनी छुट्ट्याइ वास्तविक सञ्चालनमा पनि रहन सक्छ।

दायित्व तुलना अन्त्यमा केवल यो वाक्यबाट बन्द हुन सक्दैन कि “सहायक कम्पनी सुरक्षित छ र शाखा खतरनाक छ”। शाखामा संरचना स्पष्ट छ: विदेशी कम्पनी सिधै उत्तरदायी छ; सहायक कम्पनीमा सुरु बिन्दु स्वतन्त्र कानुनी व्यक्ति र शेयरधनीको सीमित दायित्व सिद्धान्त हो। त्यसमा जमानत, गैरकानुनी कार्य, कानुनी व्यक्तित्वको दुरुपयोग, नियामक दायित्व र समूह सम्झौता थपेर वास्तविक जोखिम र नियन्त्रण साधन आँक्नुपर्छ।

4. वित्त र ताइवानमा सूचीकरण

शाखा स्वतन्त्र शेयर जारी गर्ने कम्पनी (發行公司) होइन र ताइवानमा आफैं सूचीकृत (上市) हुन सक्दैन। सहायक कम्पनी सूचीकरण हुन चाहन्छ भने कम्पनी कानुन र स्टक एक्सचेन्जले तोकेका सर्त पूरा गर्नुपर्छ। कर सुविधा सङ्गठनको रूपबाट मात्र एकनासले निर्धारण हुँदैनन्। औद्योगिक नवप्रवर्तन विधानको धारा 10-1 को लगानी कर क्रेडिटका लागि लक्षित लगानी, निवेदन समयसीमा, क्रेडिट विधि, दोहोरो लागूता र करको माथिल्लो सीमा एक-एक गरी पुष्टि गर्नुपर्छ।

शाखाका आफ्नै शेयर वा अंश हुँदैनन्, त्यसैले तेस्रो पक्षलाई जारी गरेर शाखाका शेयरधनी बनाउन सकिँदैन। ताइवान सञ्चालनका लागि चाहिने कोष मुख्य कार्यालयले छुट्याएको कोष, मुख्य कार्यालयको सहयोग वा विधिवत ऋणबाट जुटाउन सकिन्छ। अंश जारी गर्न नसक्नुलाई हरेक प्रकारको वित्त असम्भव छ भन्ने अर्थ नदिनुहोस्। ऋणको सम्भावना, धितो, मुख्य कार्यालयको जमानत, बैंक जाँच र मुद्रा कागजात प्रत्येक ठोस कारोबारका लागि पुष्टि गर्नुपर्छ।

ताइवानी सहायक कम्पनी छानिएको कम्पनी रूप र वैधानिक प्रक्रियाअनुसार शेयर जारी वा लगानी वृद्धि संरचना प्रयोग गर्न सक्छ। स्थानीय साझेदार शेयरधनीका रूपमा स्वीकार्न सकिन्छ, पछिल्ला लगानीकर्ताका अधिकार वा श्रेणी शेयरका सर्त रचना गर्न सकिन्छ, र अङ्ग तथा कर्मचारीका लागि अंश पारिश्रमिक जाँच्न सकिन्छ। लगानी फिर्ताका लागि अंश हस्तान्तरण, गाभ्ने वा विभाजनजस्तो पुनर्रचना र रणनीतिक लगानी स्वीकार्ने दीर्घ योजनामा छ भने सहायक कम्पनीको स्वतन्त्र कानुनी व्यक्ति त्यो योजनाअनुकूल हुन सक्छ। तथापि प्रत्येक साधन कम्पनी कानुन, लगानी नियम, विधान र शेयरधनी सम्झौताका सीमामा रहन्छ।

ताइवानमा सूचीकरण त्यो क्षेत्र हो जहाँ शाखा र सहायक कम्पनीको संरचना फरक स्पष्ट देखिन्छ। विदेशी कम्पनीको ताइवानी शाखा स्वतन्त्र शेयर जारी गर्ने कम्पनी होइन र आफ्नै शेयर छैनन्, त्यसैले शाखा आफै ताइवान धितोपत्र बजारमा सूचीकृत हुन सक्दैन। विदेशी कम्पनीका रूपमा मुख्य कार्यालयको सूचीकरण सम्भावना र ताइवानी शाखा आफैको सूचीकरण सम्भावना फरक प्रश्न हुन्।

केवल ताइवानी सहायक कम्पनीको अस्तित्वले स्वतः सूचीकरण योग्यता दिँदैन। सूचीकरण योजना छ भने पहिले सूचीकरण योग्य शेयर जारी गर्ने कम्पनी रूप जुटाउनुपर्छ र ताइवान स्टक एक्सचेन्जका सम्बन्धित बजार मापदण्ड पूरा गर्नुपर्छ। स्थापनादेखिको अवधि, पुँजी, नाफा क्षमता, शेयर फैलावट, कम्पनी शासन, आन्तरिक नियन्त्रण, लेखा परीक्षण र सार्वजनिक सूचना, तथा सबै लागू सर्त तयार पार्नुपर्छ। उद्योगका नियम, विदेशी लगानीको सीमा, समूह पुनर्रचना र शेयरधनी संरचना सूचीकरण योजनालाई प्रभाव पार्न सक्छन्।

त्यसैले हालको सञ्चालन कोषको आवश्यकता मात्र होइन, भविष्यका कोष स्रोत र फिर्ता मार्ग समयक्रममा कोर्नु उचित हो। मुख्य कार्यालयले सबै दिन्छ कि दिँदैन, ताइवान वा तेस्रो देशका लगानीकर्ता स्वीकारिन्छन् कि स्वीकारिँदैनन्, बैंक ऋण र धितो आवश्यक छन् कि छैनन्, अङ्ग र कर्मचारीलाई अंश पारिश्रमिक दिइन्छ कि दिइँदैन, र पछि अंश हस्तान्तरण वा सूचीकरण अघि बढाइन्छ कि बढाइँदैन, यसबाट अनुकूल संरचना अझ स्पष्ट हुन्छ। अल्पकालीन प्रवेशअनुकूल संरचना र दीर्घ पुँजी बजार योजनाअनुकूल संरचना फरक हुन सक्छन्।

5. लगानी कर क्रेडिट

कर सुविधा ताइवानी सहायक कम्पनी वा शाखाको सङ्गठन नाम मात्रबाट एकनासले निर्धारण हुँदैनन्। करदाताको योग्यता, लगानीको वास्तविक विषयवस्तु, रकम, सम्पत्तिको स्थिति र उपयोग उद्देश्य, लगानीको समय, निवेदन समयसीमा, अनुमोदन प्रक्रिया, क्रेडिट विधि र अन्य सुविधासँग सँगै प्रयोगको सीमा सबै पुष्टि गर्नुपर्छ। कर क्रेडिट करयोग्य आयको गणनाबाट छुट्टै हो; यसलाई खर्चको पूरा रकम तिर्नुपर्ने करबाट तुरुन्त घटाइदिने व्यवस्था नबुझ्नुहोस्।

औद्योगिक नवप्रवर्तन विधान (產業創新條例) को वर्तमान धारा 10-1 1 जनवरी 2025 देखि 31 डिसेम्बर 2029 सम्मका केही लगानीलाई लक्ष्य गर्छ। उही कर वर्षमा कम्तीमा TWD 1,000,000 (新臺幣) र बढीमा TWD 2,000,000,000 लगानी गर्ने कम्पनी वा सीमित साझेदारी (有限合夥) वैधानिक सर्त र अनुमोदन प्रक्रियाअधीन लागूता जाँच्न सक्छन्। लगानीकर्ताले लक्षित सम्पत्ति आफ्नै उपयोगका लागि आर्जन गर्नुपर्छ; नयाँ हुनु र वास्तविक उपयोग पनि पुष्टि गर्नुपर्छ।

लक्षित क्षेत्र नयाँ स्मार्ट मेसिन, 5G प्रणाली, साइबर सुरक्षा उत्पादन वा सेवा, कृत्रिम बुद्धिमत्ता उत्पादन वा सेवा, तथा ऊर्जा बचत र कार्बन कटौतीसम्बन्धी हार्डवेयर, सफ्टवेयर, प्रविधि वा प्राविधिक सेवा हुन्। केवल क्षेत्रको नामसँग मिल्दो देखिएकै कारण स्वतः अनुमोदन हुँदैन। सम्झौता, कर कागजात, भुक्तानी कागजात, सम्पत्ति विवरण, प्राविधिक विषयवस्तु, उपयोग योजना र निवेदन फाइल एक-एक गरी जाँच्नुपर्छ कि ती वैधानिक ढाँचा र प्रक्रियासँग मिल्छन् कि मिल्दैनन्।

कानुनले तोकेको छनोट विधिअनुसार सम्बन्धित वर्षको लगानी रकमको अधिकतम 5% त्यो वर्षको नाफा कमाउने उद्यम आयकरमा क्रेडिट गर्न सकिन्छ, वा लगानी रकमको अधिकतम 3% 3 वर्षसम्म प्रत्येक वर्ष क्रेडिट गर्न सकिन्छ। धारा 10-1 अनुसार वार्षिक क्रेडिट रकम सम्बन्धित वर्षको नाफा कमाउने उद्यम आयकरको 30% सम्म सीमित छ। उही वर्ष अन्य लगानी कर क्रेडिटसँग संयुक्त लागूतामा कुल माथिल्लो सीमा र दोहोरो लागूता सीमा पनि छुट्टै पुष्टि गर्नुपर्छ। “30%” को अर्थ यो होइन कि अनुसन्धान र विकास खर्चको 30% स्वतः फिर्ता दिइन्छ।

अनुसन्धान र विकास गतिविधिसम्बन्धी छुट्टै व्यवस्था औद्योगिक नवप्रवर्तन विधानको धारा 10 जस्ता अन्य नियमको विषय हुन सक्छ। धारा 10 को अनुसन्धान र विकाससम्बन्धी क्रेडिट र धारा 10-1 का केही उपकरण र प्रविधि लगानी क्रेडिट मिसाउँदा लक्षित खर्च, निवेदन समय र माथिल्लो सीमा गलत आँकिन सक्छ। लगानीअघि उद्यमले कुन प्रावधान लागू गर्न खोज्छ, निवेदन बुझाउने निकाय र समयतालिका के हो, र अन्य अनुदान वा क्रेडिटसँग प्रयोग हुन सक्छ कि सक्दैन भन्ने छुट्टै जाँच्नुपर्छ।

शाखाले निवेदन गर्न सक्छ वा सहायक कम्पनीले सर्त पूरा गर्छ भन्ने लागू नियमले तोकेको निवेदक पक्ष र वास्तविक लगानी सम्बन्धबाट आँकिन्छ। केवल सहायक कम्पनी हुनु सुविधाको आश्वासन होइन, र केवल शाखा हुनु यो निष्कर्ष होइन कि सबै कर सुविधाबाट बाहिर छ। लगानी सम्झौता हस्ताक्षर र सम्पत्ति प्राप्तिपछि संरचना मिलाउने प्रयासले निवेदन समयसीमा वा प्रमाण सर्त चुकाउन सक्छ; लगानी योजना चरणमा पुष्टि बढी सुरक्षित हो।

6. ताइवान–कोरिया आयकर सम्झौता र स्थायी संस्था (PE)

ताइवान–कोरिया आयकर सम्झौता 17 नोभेम्बर 2021 मा हस्ताक्षर भयो, 27 डिसेम्बर 2023 मा प्रभावी भयो र 1 जनवरी 2024 देखि लागू हुन्छ। सम्झौता दुवै क्षेत्रका निवासीको दोहोरो कर व्यवस्थित गर्छ, तर सबै ताइवानी स्रोत आय स्वतः करमुक्त गर्ने नियम होइन। देश-विशेष टिप्पणी: यो सम्झौता कोरियासँग जोडिएका तथ्यमा लागू हुन्छ र सबै विदेशी लगानीकर्तामा लागू हुने विश्वव्यापी नियम होइन। तपाईंको आफ्नै देश र ताइवानबीच यस्तो कर सम्झौता छ कि छैन, र त्यसका सर्त के हुन्, छुट्टै जाँच्नुपर्छ। आयको प्रकार, वास्तविक लाभार्थी, निवासी स्थिति, स्थायी संस्थासँगको वास्तविक सम्बन्ध र स्वदेशी प्रक्रिया प्रत्येक पुष्टि गर्नुपर्छ।

लाभांश, ब्याज र रोयल्टीका लागि सम्झौताका अधिकतम दर प्रत्येकमा 10% छन्। यो दर लागू गर्न प्राप्तकर्ताले सन्धि सर्त पूरा गर्नुपर्छ, विशेष गरी सम्झौताअनुसार अर्को क्षेत्रको निवासी हुनु र त्यो आयको वास्तविक लाभार्थी हुनु। ताइवानमा अपेक्षित निवासी प्रमाण तथा निवेदन, घोषणा वा फिर्ता प्रक्रिया पनि जुटाउनुपर्छ। कारोबारबीच माध्यम कम्पनी (導管公司) छ, वा आय वास्तवमा ताइवानमा स्थायी संस्थासँग जोडिएको छ भने छुट्टै विश्लेषण आवश्यक हुन सक्छ।

एक क्षेत्रको उद्यमले अर्को क्षेत्रमा सम्झौताको अर्थमा स्थायी संस्था (常設機構, PE) नराखेमा उद्यम नाफा सिद्धान्ततः अर्को क्षेत्रमा करमुक्त हुन्छ। यसको विपरीत स्थायी संस्था छ भने त्यसलाई भाग लाग्ने नाफा अर्को क्षेत्रमा करयोग्य हुन सक्छ। त्यसैले उद्यम नाफा खण्ड जाँच्दा पहिले ताइवानमा गरिएको गतिविधिले स्थायी संस्था बनाउँछ कि बनाउँदैन हेर्नुपर्छ, त्यसपछि त्यसमा कुन आय र खर्च भाग लाग्छन् भनी गणना गर्नुपर्छ।

स्थायी संस्थामा गतिविधि सम्पन्न गर्ने निर्धारित स्थान पर्न सक्छ। गतिविधि व्यवस्थापन स्थान, शाखा वा कार्यालयजस्ता स्थिर सुविधाबाट चले, स्थानको उपयोग अवधि, उद्यमको निपटान अधिकार र सम्पन्न काम जाँच्नुपर्छ। जुन विदेशी कम्पनीले ताइवानमा औपचारिक शाखा दर्ता गरेको छ, त्यसको व्यावसायिक उपस्थिति सामान्यतः ताइवानमा स्थिर सुविधा स्थायी संस्थाअन्तर्गत पर्छ; शाखाको ताइवानी उद्यम नाफा तुरुन्त करमुक्त मान्न सकिँदैन।

स्थिर सुविधाका अतिरिक्त सम्झौताले धेरै प्रकारका स्थायी संस्था राख्छ। निर्माण स्थल, निर्माण, जोडाइ वा स्थापना कार्य वा सम्बन्धित पर्यवेक्षण 6 महिनाभन्दा बढी भए स्थल स्थायी संस्था विचारणीय हुन सक्छ। उद्यमले कर्मचारी वा अन्य कर्मीमार्फत कुनै पनि 12 महिनाको अवधिमा जम्मा 183 दिनभन्दा बढी सेवा दियो भने सेवा स्थायी संस्था जन्मिन सक्छ। उद्यमका लागि सम्झौता गर्ने अधिकार बारम्बार प्रयोग गर्ने प्रतिनिधिको गतिविधि पनि प्रतिनिधि स्थायी संस्थाअन्तर्गत पर्न सक्छ।

प्रत्येक मापदण्ड फरक गतिविधि प्रकार सम्हाल्छ। केवल सेवा दिन 183 वा कम भएकै कारण व्यवस्थापन स्थान वा कार्यालयजस्तो स्थिर सुविधाको अभाव निष्कर्ष गर्न सकिँदैन; न त निर्माण अवधि 6 महिना वा कम भएकै कारण प्रतिनिधि स्थायी संस्थाको सम्भावना सकिन्छ। स्थान, अवधि, कर्मी, वार्ता र सम्झौता अधिकार, मौज्दात वा उपकरण, तथा प्रतिपक्ष जस्तै ग्राहकलाई देखिने सञ्चालन रूप सबै पुष्टि गर्नुपर्छ।

सहायक कम्पनी र स्थायी संस्था पनि एउटै अवधारणा होइनन्। ताइवानी सहायक कम्पनी छुट्टै कानुनी व्यक्ति हो; केवल विदेशी मूल कम्पनीको सहायक कम्पनी हुनुले त्यसलाई तुरुन्त मूल कम्पनीको ताइवान स्थायी संस्था बनाउँदैन। तथापि ठोस तथ्य छन् भने — उदाहरणका लागि सहायक कम्पनीले मूल कम्पनीका लागि सम्झौता अधिकार बारम्बार प्रयोग गर्छ, वा मूल कम्पनी सहायक कम्पनीको स्थानमा आफ्नै व्यवसाय चलाउँछ — छुट्टै जाँच आवश्यक हुन्छ। कानुनी व्यक्ति दर्ता र सम्झौताअनुसार कर सम्बन्ध प्रत्येक आफ्नै सर्तबाट आँकिन्छ।

सम्झौताको लागूता तयार पार्न सम्झौता र बीजक मात्र होइन, वास्तविक काम सम्पन्न भएका कागजात पनि प्राप्त गर्नुपर्छ। ताइवानमा कर्मीका उपस्थिति दिन, स्थान उपयोग, निर्णय, सम्झौता वार्ता र हस्ताक्षर, लागत वहन, सेवा परिणाम र कोष प्रवाहको अभिलेख स्थायी संस्था र नाफाको बाँडफाँट आँक्न सहयोग गर्छ। सन्धि राहत दाबी गर्दा स्वदेशी घोषणा प्रक्रिया वा स्थानान्तरण मूल्य कागजात नछुटून् भने दुवै क्षेत्रका घोषणा समयतालिका सँगै व्यवस्थापन गर्नुपर्छ।

7. कुन रूप छान्ने

न सहायक कम्पनी न शाखा हरेक ताइवान प्रवेशका लागि श्रेष्ठ हो। व्यवसायलाई स्वतन्त्र ताइवानी कानुनी व्यक्ति र स्थानीय शेयरधनी संरचना चाहिन्छ भने सहायक कम्पनी अनुकूल हुन सक्छ; विदेशी कम्पनी मुख्य कार्यालयको नियन्त्रण कायम राख्दै ताइवान व्यवसाय सिधै चलाउन खोज्छ भने शाखा संरचना अनुकूल हुन सक्छ। तथापि स्थापना सम्भव छ भन्ने आकलन र सञ्चालन, कर तथा निकासीसम्म हेरेर संरचना कुशल छ भन्ने आकलन छुट्ट्याउनुपर्छ।

छनोटअघि निम्न बिन्दु लिखित व्यवस्थित गरी तुलना गर्नु उचित हो।

• पुँजी को हाल्छ र मतदान अधिकार तथा महत्त्वपूर्ण विषयको निर्णय अधिकार कसरी बाँडिन्छन्
• विदेशी मुख्य कार्यालय वा मूल कम्पनी सम्झौतातः र कानुनी रूपमा कति दायित्व लिन्छ
• ग्राहक सम्झौता, रोजगारी, बौद्धिक सम्पत्ति, स्थल र अनुमति कुन विषयमा बाँडफाँट भएका छन्
• बिक्री र खर्च कहाँ मान्य हुन्छन् र जम्मा, लाभांश वा मुख्य कार्यालयमा पठाउने कसरी हुन्छन्
• लगानी अनुमोदन, बैंक खाता, कोष प्रवेश तथा मुद्रा र पठाएको कागजात कसरी तयार हुन्छन्
• बही, लेखा परीक्षण, स्थानान्तरण मूल्य कागजात तथा कोरियातर्फ घोषणा र विदेशी कर क्रेडिट कसरी व्यवस्थापन हुन्छन्
• पुँजी वृद्धि, स्थानीय साझेदार, अंश पारिश्रमिक, सूचीकरण, गाभ्ने र पुनर्रचना तथा अंश हस्तान्तरण योजना छ कि छैन
• व्यवसाय अन्त्यमा सम्झौता अन्त्य, श्रम सम्बन्ध, कर घोषणा, सम्पत्ति हस्तान्तरण र निकासी प्रक्रिया को सम्पन्न गर्नेछ

ताइवान प्रवेशको सुरुमा अपेक्षित बिक्री कम होस् र कर्मी तथा सम्झौता सङ्ख्या धेरै नहोस् भने पनि भविष्यका योजना प्रतिबिम्बित गर्नुपर्छ। अल्पकालीन बजार जाँचपछि निकासीको सम्भावना, दीर्घ लगानी र स्थानीय साझेदार स्वीकार्ने, नियमन व्यवसायतिर विस्तार र मुख्य कार्यालयले जमानत दिने परिदृश्यअनुसार तुलना गर्न सकिन्छ। प्रत्येक परिदृश्यका लागि चाहिने कोष, करपछिको नगद, दायित्व जोखिम तथा कागजात र घोषणा लागतको तालिका बनाउँदा रूपको नामबाट जन्मिएका पूर्वाग्रह घट्न सक्छन्।

सञ्चालनका बेला संरचना बदल्ने सम्भावना पनि जाँच्नुपर्छ। शाखाको व्यवसाय नयाँ सहायक कम्पनीमा सार्नु वा सहायक कम्पनीको सम्पत्ति अन्य समूह कम्पनीलाई सुम्पिनु प्रतिपक्षको सहमति, श्रम सम्बन्ध, अनुमति, सम्पत्ति हस्तान्तरण तथा कर र मुद्रा प्रक्रियासँग जान सक्छ। पहिले छानिएको रूप पछि केवल नाम फेरेर बदल्न सकिन्छ भन्ने नमान्नुहोस्। रूपान्तरण सम्भावना मानिन्छ भने मुख्य सम्झौताका हस्तान्तरण खण्ड र बौद्धिक सम्पत्ति उपयोग अधिकारबाट सुरु गर्नु उचित हो।

निकासी प्रक्रिया पनि फरक छन्। विदेशी कम्पनीको शाखाले ताइवान सञ्चालन रोक्न खोज्यो भने कम्पनी कानुनको धारा 378 अनुसार शाखा दर्ता खारेजी (廢止分公司登記) निवेदन गर्नुपर्छ। तथापि खारेजी निवेदनअघि जन्मिएका ऋण, कर, श्रम, सम्झौता र नियामक दायित्व केवल निवेदनबाट सकिँदैनन्। साझेदारसँग फर्छ्यौट, श्रम सम्बन्ध अन्त्य, प्राप्य असुल, सम्पत्ति हस्तान्तरण, कर घोषणा र बैंक खाताको क्रम उपयुक्त क्रममा सम्पन्न गर्नुपर्छ।

कम्पनी कानुनको धारा 379 अनुसार शाखा दर्ता खारेजीले लेनदारका अधिकार वा विदेशी कम्पनीका दायित्वलाई प्रभाव पार्दैन। लेनदार खारेजीअघि सञ्चालनबाट जन्मिएका अधिकार जारी राख्न सक्छन्, र विदेशी कम्पनी दायित्व लिन्छ। त्यसैले शाखा रजिस्टरबाट हराएकै कारण विगतका दायित्व सकिए भनी नआँक्नुहोस्। विवाद क्षमता भएका सम्झौता र जमानत, कर जाँचको सम्भावित अवधि र अभिलेख संरक्षण दायित्व पुष्टि गर्नुपर्छ।

विदेशी कम्पनीका सबै ताइवानी शाखा खारेज भए कम्पनी कानुनको धारा 380 अनुसार ताइवान सञ्चालन र शाखाबाट जन्मिएका अधिकार र दायित्व परिसमापन गर्नुपर्छ। परिसमापन (清算) पछि नतिरिएका ऋण विदेशी कम्पनीमा रहन्छन्। विदेशी मुख्य कार्यालय र शाखा एउटै कानुनी व्यक्ति हुन् भन्ने सिद्धान्त प्रवेशमा मात्र होइन, निकासीमा पनि काम गर्छ। परिसमापक (清算人) को नियुक्ति, लेनदारलाई सूचना, घोषणा र अवशिष्ट कोषको उपचार नवीनतम प्रक्रियाअनुकूल गर्नुपर्छ।

ताइवानी सहायक कम्पनी स्वतन्त्र कानुनी व्यक्ति हो र विदेशी शाखा दर्ता खारेजी होइन, कम्पनी कानुनअनुसार विघटन (解散) र परिसमापनको अनुसरण गर्छ। शेयरधनी संकल्प, परिसमापक, प्राप्य-देय व्यवस्था, कर घोषणा र अवशिष्ट सम्पत्ति वितरण सहायक कम्पनीमा लागू प्रक्रियाअनुसार मान्नुपर्छ। मूल कम्पनीले ताइवानबाट हटेको निर्णय लिए पनि सहायक कम्पनीको कानुनी व्यक्तित्व र लेनदार सम्बन्ध बेवास्ता गरेर कोष तुरुन्त फिर्ता गर्न सकिँदैन। दुवै रूपका समापन प्रक्रिया र कार्यभार उस्तै नमान्नुहोस्।

ताइवान र मुख्य कार्यालय स्थानका विशेषज्ञले उस्तै तथ्य साझा गरी जाँचेपछि अन्तिम छनोट बढी सुरक्षित हुन्छ। व्यवसाय योजना, सङ्गठन चार्ट, लगानीकर्ता, अपेक्षित सम्झौता, कोष प्रवाह, कर्मी बाँडफाँड र निकासी परिदृश्य दिइए कानुनी, कर, लेखा र मुद्रा प्रश्न आपसमा जोडिएर पुष्टि हुन सक्छन्। स्थापनापछि वास्तविक सञ्चालन छानिएको संरचनाबाट हट्यो कि हटेन भनी नियमित जाँच्नुपर्छ।

आधिकारिक स्रोत

• ताइवान न्याय मन्त्रालय कानुन डाटाबेस — कम्पनी कानुन
• ताइवान न्याय मन्त्रालय कानुन डाटाबेस — अनिवासीलाई दिइएको लाभांशमा स्रोत कटौती दर (各類所得扣繳率標準), धारा 3 (व्यवसाय कर ऐनको धारा 10 होइन)
• ताइवान न्याय मन्त्रालय कानुन डाटाबेस — आयकर कानुन
• ताइवान वित्त मन्त्रालय — विदेशस्थित शेयरधनीलाई दिइएको लाभांशको स्रोत कटौतीसम्बन्धी निर्देशन
• ताइवान वित्त मन्त्रालय — विदेशी कम्पनी शाखा नाफासम्बन्धी व्याख्या
• ताइवान वित्त मन्त्रालय — अवितरित नाफाको घोषणा नलाग्नेसम्बन्धी निर्देशन
• ताइवान वित्त मन्त्रालय — ताइवान–कोरिया आयकर सम्झौतासम्बन्धी निर्देशन
• ताइवान न्याय मन्त्रालय कानुन डाटाबेस — औद्योगिक नवप्रवर्तन विधानको धारा 10-1
• ताइवान स्टक एक्सचेन्ज — सूचीकरण मापदण्ड
• ताइवान लगानी — विदेशी कम्पनीको शाखा लगानी र दर्ता प्रक्रिया

सम्बन्धित निर्देशन

• हामी कुन विषयमा काम गर्छौं
• ताइवानमा कम्पनी स्थापनाका मूल कुरा
• सम्पर्क

---

यो लेख ताइवानी सहायक कम्पनी र विदेशी कम्पनीको शाखाको फरकमा शैक्षिक प्रयोजनको सामान्य जानकारी सामग्री हो; यो कुनै ठोस मुद्दामा कानुनी वा कर सल्लाह होइन र कुनै निश्चित परिणामको वाचा गर्दैन। लागू नियम र कर उपचार लगानीकर्ता तथा मुख्य कार्यालयको स्थान, व्यवसायको विषयवस्तु, कारोबार र कोष प्रवाह, सम्झौताका सर्त र सक्षम निकायको नवीनतम अभ्यासअनुसार फरक हुन सक्छन्; स्थापना, लगानी, सम्झौता, लाभांश वा पठाउने कार्यान्वयन गर्नुअघि नवीनतम आधिकारिक स्रोत र आफ्ना परिस्थिति पुष्टि गर्नुपर्छ।

अधिवक्ता Wei Tseng (曾雋崴)