Erfrecht en ouderlijk gezag in Taiwan: juridische toelichting voor nabestaanden

Wanneer een familielid overlijdt, is er niet één enkele procedure. Men moet afzonderlijk toetsen wie de erfgenamen (繼承人) zijn, welke goederen en welke schulden het voorwerp van de nalatenschap zijn, of de overlevende echtgenoot een onderscheiden echtelijk vermogensrecht heeft, wie de rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag (親權) ten aanzien van het minderjarige kind uitoefent, of een voogdij over minderjarigen (未成年人監護) nodig is en hoe het aan het kind toegerekende vermogen te beschermen. Deze kwesties kunnen elkaar beïnvloeden, maar de juridische grondslag en de beoordelingsvolgorde zijn niet dezelfde.

Men moet in het bijzonder het erfdeel en het recht op verdeling van het verschil van echtelijk restvermogen, het ouderlijk gezag en de voogdij over minderjarigen, de wettelijke vertegenwoordiging (法定代理) en de eigendom van het vermogen onderscheiden. Indien de conclusie over één kwestie ongewijzigd op een andere wordt toegepast, kunnen de houder van het recht, de berekeningsgrondslag of de nodige gerechtelijke procedure verkeerd worden begrepen. Wat volgt ordent een algemene toetsingsvolgorde vanuit het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) en de officiële procedurestukken.

1. Wettelijke erfgenamen en erfdeel

Volgens de artikelen 1138 en 1144 van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) erft de echtgenoot gemeenschappelijk met de erfgenamen van de toepasselijke rang, en de bloedverwanten in neergaande rechte lijn (直系血親卑親屬) zijn rang 1 van de wettelijke erfopvolging. Indien er geen geldig testament (遺囑) is, indien de betrokken erfgenamen alleen de echtgenoot en 2 kinderen zijn, en indien er noch verwerping van de nalatenschap (拋棄繼承), noch onwaardigheid (喪失繼承權), noch plaatsvervulling (代位繼承), noch een andere omstandigheid is die de conclusie wijzigt, erven de 3 personen in beginsel elk 1/3. Dat is alleen een hypothese om de regel toe te lichten, niet de conclusie van een concreet erfdossier.

Artikel 1138 van het Burgerlijk Wetboek (民法) legt de volgorde van de wettelijke erfgenamen andere dan de echtgenoot vast: bloedverwanten in neergaande rechte lijn, ouders, broers en zusters (兄弟姊妹) en grootouders, in deze volgorde. Indien er erfgenamen van een eerdere rang bestaan, erven de erfgenamen van een latere rang in beginsel niet vóór hen. Zelfs binnen eenzelfde rang moet men het overlijdensogenblik, de afstamming, de adoptie en het bestaan van een plaatsvervulling bevestigen; het is daarom van belang eerst de stukken over de familieband te verzamelen.

De overlevende echtgenoot is geen erfgenaam van latere rang van de verwantschappelijke erfvolgorde van artikel 1138 van het Burgerlijk Wetboek (民法); volgens artikel 1144 erft hij gemeenschappelijk met de erfgenamen van de werkelijk toepasselijke rang. De concrete verhouding van de gemeenschappelijke erfenis kan echter variëren naargelang de rang waarmee de echtgenoot samen erft. Het bestaan van een oorzaak van onwaardigheid, een rechtmatige verwerping en de totstandkoming van een plaatsvervulling in de plaats van een eerder overleden afstammeling beïnvloeden ook het resultaat.

Het feit dat de nalatenschap is geopend, betekent niet dat elke erfgenaam onmiddellijk exclusief eigenaar wordt van een bepaald deposito of van een bepaald onroerend goed. In de gemeenschappelijke erfenisverhouding wordt de omvang van de nalatenschap bevestigd, worden de schulden en de lasten geordend en kan, door een verdelingsakkoord of een gerechtelijke procedure, de toewijzing van elk goed worden vastgelegd. Men moet daarom het abstracte wettelijke erfdeel (應繼分) en de definitieve toewijzing van een concreet goed onderscheiden.

2. Testament en vaststelling van de nalatenschap

Een geldig testament kan een van de wettelijke erfopvolging onderscheiden verdelingswijze vastleggen. Men moet echter de vorm van het testament, de testamentaire bekwaamheid, de uitlegging en de uitvoerbaarheid toetsen, en samen de limieten van de dwingende regels, inclusief het voorbehouden erfdeel (特留分), onderzoeken. Het enkele feit dat er een testament bestaat, bepaalt niet de toewijzing van de gehele nalatenschap; omgekeerd, indien het testament alleen bepaalde goederen vermeldt, kan het stelsel van de wettelijke erfopvolging op de rest van toepassing zijn.

Vóór het berekenen van het erfdeel moet men eerst de inventaris en de juridische aard van de nalatenschap vaststellen. Men moet met stukken niet alleen de onroerende goederen, deposito’s, effecten, vennootschapsparticipaties, vorderingen en roerende goederen bevestigen, maar ook de schulden van de overledene (被繼承人), de borgstellingsaansprakelijkheid, de onbetaalde belastingen en de met de begrafenis verbonden lasten. Men mag niet alleen volgens de naam van het register of van de rekening besluiten; men moet ook de werkelijke eigendomsverhouding, het aandeel in mede-eigendom, de rechten van een derde en de gevestigde zekerheden onderzoeken.

De prestaties waarvan de begunstigde afzonderlijk is aangeduid, zoals de verzekering of de pensioenprestatie (退休金), kunnen volgens het contract en het toepasselijke recht anders dan de nalatenschap worden behandeld. Het vermogen in trust (信託) eist de bevestiging van de structuur van de trustovereenkomst en van het recht op de voordelen; de schenkingen of overdrachten onder levenden kunnen zich verbinden met teruggave, toerekening of voorbehouden erfdeel. Indien er rekeningen of onroerende goederen in het buitenland bestaan, moet men samen het recht van de liggingsplaats en de conflictenregels van Taiwan toetsen.

Het vermogensonderzoek is niet alleen de opsporing van rechten; het omvat ook het in kaart brengen van de schulden en van de procedurerisico’s. De saldobewijzen van de financiële instellingen, het onroerendregister, de fiscale stukken, de verzekeringscontracten, de trustdocumenten, de vennootschapsboeken en de stukken van lening en van borgstelling moeten tot éénzelfde peildatum worden geordend. Indien, met onvolledige stukken, alleen een concreet erfdeel wordt berekend, kan dat een bedrag opleveren dat afwijkt van het nettovermogen dat werkelijk kan worden verdeeld.

3. Recht van de echtgenoot op verdeling van het restvermogen

Dit is niet hetzelfde recht als het erfdeel. Het recht op verdeling van het verschil van echtelijk restvermogen (剩餘財產差額分配) van artikel 1030-1 van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) is een recht dat de echtgenoot afzonderlijk kan doen gelden wanneer de wettelijke vereisten zijn vervuld, en het moet onderscheiden van het erfdeel worden berekend. Niet alle tijdens het huwelijk verkregen goederen treden vanzelf in de berekening, en de overlevende echtgenoot ontvangt niet noodzakelijk de helft van de nalatenschap. Men moet het dossier beoordelen nadat het huwelijksvermogensstelsel, de oorzaak en het tijdstip van verkrijging van elk goed, de schulden en de wettelijk uitgesloten posten zijn bevestigd.

Deze vordering vergelijkt, bij het einde van het wettelijk huwelijksvermogensstelsel (法定財產制), de aangroei van het vermogen van elke echtgenoot na het huwelijk. De ontstaansgrond, de tegenpartij en de berekeningsgrondslag verschillen van het erfdeel dat ontstaat omdat de overlevende echtgenoot erfgenaam is. Indien deze vordering tot stand komt, moet eerst het resultaat ervan worden verwerkt en pas daarna worden vastgesteld welk vermogen bij de overledene resteert en tot de nalatenschap behoort.

In de berekening mag men niet alleen de uitdrukking “tijdens het huwelijk verkregen goederen” zien; men moet nagaan welke goederen worden meegeteld en welke worden uitgesloten, zoals het Burgerlijk Wetboek (民法) vastlegt. Er kunnen wettelijk uitgesloten posten bestaan, zoals de door erfopvolging of schenking verkregen goederen en de morele schadevergoeding (慰撫金); de tijdens het huwelijk ontstane schulden moeten ook in aanmerking worden genomen. Of de echtgenoten een ander stelsel hebben overeengekomen, welke de oorzaak en de datum van verkrijging van het goed zijn en hoe de peildatum van de waarde vast te leggen, beoordeelt men volgens de stukken.

Artikel 1030-1 van het Burgerlijk Wetboek (民法) bepaalt dat, indien het resultaat van een gelijke verdeling kennelijk onbillijk is, de rechter het verdelingsbedrag kan aanpassen. Men moet concreet de factoren toetsen die de wet eist: duur van het huwelijk, huishoudelijk werk en zorg voor de kinderen, economische bijdrage, beroepsomstandigheden, en toestand van verkrijging en beheer van de goederen. Men kan daarom niet vooraf vastleggen of de vordering ontstaat en haar bedrag door de enkele vergelijking van de namen of door de duur van het huwelijk.

4. Nalatenschapsschulden en verwerping van de nalatenschap

Volgens artikel 1148 van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) treedt de erfgenaam vanaf de opening van de nalatenschap in de vermogensrechtelijke rechten en verplichtingen van de overledene, met uitsluiting van de strikt persoonlijke rechten en verplichtingen. De aansprakelijkheid voor de nalatenschapsschulden (繼承債務) is in beginsel beperkt tot de waarde van het door de erfopvolging verkregen vermogen. Men moet echter samen de verbonden wettelijke procedures en de uitzonderingen toetsen, zoals de opstelling van de inventaris, de aankondiging en de betaling aan de schuldeisers en de bewaring van de nalatenschap.

De erfgenaam die de nalatenschap wil verwerpen, moet, volgens artikel 1174 van het Burgerlijk Wetboek (民法), zijn wil schriftelijk aan de bevoegde rechter kenbaar maken binnen 3 maanden te rekenen van de dag waarop hij het erfrecht heeft gekend. Men mag niet menen dat de verwerping in de wettelijke vorm tot stand komt alleen omdat men in de familie zegt dat men niets zal ontvangen, of omdat men het vermogen niet gebruikt (拋棄繼承). Het gevolg voor de erfgenaam van de volgende rang van wie verwerpt of voor de plaatsvervullingsverhouding moet ook worden bevestigd volgens de familieband en het procedureverloop.

Vóór het beschikken over de nalatenschap of het betalen van schulden moet men samen het actief en het passief onderzoeken. Men bevestigt het bestaan van schuldeisers, de zekerheden, de borgstellingsschulden, de lopende contracten en of de belastingen zijn aangegeven en, zo nodig, toetst men de indiening van de inventaris (遺產清冊) en de schuldeisersprocedure. Men moet ook de omstandigheden vermijden die de wettelijke aansprakelijkheidsbeperking kunnen beïnvloeden, zoals goederen verbergen of ze uit de inventaris weglaten.

De proceduretoelichting van de nalatenschapsdossiers van het fiscale portaal van het ministerie van Financiën van Taiwan (財政部) is bijgewerkt op 25 juni 2026 en legt de algemene termijn van 3 maanden van de gerechtelijke procedure betreffende de indiening van de inventaris en de verwerping uit en de algemene termijn van 6 maanden van de aangifte van de successiebelasting (遺產稅). Het aanvangspunt, de verlenging, de uitzonderingen en de bevoegdheid moeten echter in elk dossier worden bevestigd, en dat mag niet dienen tot berekening van een persoonlijke vervaldatum.

De aangifte van de successiebelasting, de aangifte in het bevolkingsregister (戶籍), de naamswijziging van de onroerende goederen en de voertuigen en de uitbetalingsprocedure van de financiële instellingen kunnen onderscheiden verantwoordelijke organen en documenten hebben. Men mag niet denken dat het verwerpingsgeschrift dat aan de rechter is voorgelegd en de aangifte van de successiebelasting bij het fiscale orgaan dezelfde procedure zijn. Omdat meerdere termijnen tegelijk kunnen lopen, is het veiliger het aanvangspunt en de bewijsstukken van elke procedure in een afzonderlijk tijdschema te beheren.

5. Rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag van de overlevende ouder

Volgens artikel 1089 van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) oefent, wanneer één van de ouders de rechten en verplichtingen ten aanzien van het minderjarige kind niet kan uitoefenen, de andere ze in beginsel uit. Indien de overlevende ouder het ouderlijk gezag behoudt en er geen tegengestelde rechterlijke beslissing bestaat, blijft deze ouder in het algemeen de rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag uitoefenen. Toch kan, volgens concrete omstandigheden zoals een reeds gewezen beslissing, oorzaken van beperking of schorsing van het ouderlijk gezag, internationale elementen en het hoger belang van het kind (子女最佳利益), de tussenkomst van de rechter nodig zijn.

De rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag kunnen onder meer de bescherming en de opvoeding van het minderjarige kind, de beslissing over de verblijfplaats, de wettelijke vertegenwoordiging en het vermogensbeheer omvatten. Elke bevoegdheid moet worden uitgeoefend ter bescherming van de persoon en het vermogen van het kind, en niet in het eigen belang van de ouders. De beoordeling van de dagelijkse bescherming en de wettelijke vertegenwoordiging bij een belangrijke vermogensbeschikking kunnen een onderscheiden toetsing eisen.

Men mag niet alleen de familieband vóór en na het overlijden zien; men moet de bestaande echtscheidingsbeslissingen of die betreffende de uitoefening van het ouderlijk gezag bevestigen, en of er beperking of schorsing van het recht is (親權). Indien een beslissing van een buitenlandse rechter bestaat, zijn de erkenning en de gevolgen in Taiwan en de in een andere staat nodige procedure ook een punt dat moet worden getoetst. In een transactie waarin het belang van de ouders en van het kind zich tegenstellen, moet men afzonderlijk zien of de algemene wettelijke vertegenwoordiging volstaat.

Het ouderlijk gezag en de erfopvolging zijn, in rechte, onderscheiden kwesties. Zelfs indien de overlevende ouder de rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag uitoefent, is de eigenaar van het vermogen dat het kind heeft geërfd het kind, en mogen de ouders het niet als hun eigen erfdeel behandelen. Bovendien kan de positie van ouderlijk gezag bestaan zelfs indien de overlevende ouder geen erfgenaam is; indien hij erfgenaam wordt, moet men met meer zorg de mogelijkheid van een belangenconflict (利益衝突) tussen hem en het kind bevestigen.

6. Aanwijzing van de voogd en tussenkomst van de rechter

De voogdij over minderjarigen van artikel 1091 van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) komt aan de orde wanneer het minderjarige kind geen ouders heeft of wanneer beiden de rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag niet kunnen uitoefenen. Men kan niet stellen dat de voogdij over minderjarigen onmiddellijk begint door het enkele feit dat één ouder is overleden. Men moet eerst de staat van het ouderlijk gezag van de overlevende ouder, de bestaande beslissingen en of de rechten werkelijk kunnen worden uitgeoefend, bevestigen.

Volgens artikel 1093 van het Burgerlijk Wetboek (民法) kan de ouder die het laatst de rechten en verplichtingen van ouderlijk gezag uitoefent, een voogd (監護人) van de minderjarige bij testament aanwijzen. Opdat deze regel van toepassing is, moet het testament de wettelijke vorm vervullen en moet de aanwijzende ouder de bevoegdheid hebben om de voogd van de minderjarige aan te wijzen. Zelfs indien er een aanwijzing is, moeten samen de voorwaarden van opening van de voogdij, de kwalificatie van de voogd en of hij aanvaardt en de verklaring aan de rechter en de andere toezichtsprocedures worden gezien.

Indien er geen geldige aanwijzing bij testament is of indien de aangewezen persoon de last niet kan opnemen, kunnen de wettelijke volgorde van artikel 1094 van het Burgerlijk Wetboek (民法) en het stelsel van gerechtelijke aanwijzing van artikel 1094-1 aan de orde komen. De rechter toetst het hoger belang van het kind vanuit concrete feiten: de leeftijd van de minderjarige en de bekwaamheid om zijn zienswijze te uiten, verhouding en zorgbekwaamheid van de kandidaat, geschiktheid van het vermogensbeheer en stabiliteit van het leven.

De ouders en de anderen met de hoedanigheid die de wet vastlegt, kunnen, indien een wettelijke oorzaak bestaat, de rechter de aanwijzing of de wijziging van voogd of een andere nodige beschikking vragen. Dat betekent niet dat een concrete kandidaat vanzelf voogd wordt door de enkele familieband. De voogd is niet hetzelfde begrip als de ouder die het ouderlijk gezag uitoefent, en kan afzonderlijke verplichtingen dragen over de omvang van de bevoegdheden, de opstelling van de inventaris, het verslag en het gerechtelijk toezicht.

Bij de toetsing van de voogd moet men concreet de beschermingsrol en die van vermogensbeheer zien. In het geval van een kandidaat die lange tijd in het buitenland verblijft, van een kandidaat met een economisch belang met het kind of van een kandidaat met weinig ervaring in vermogensbeheer, moet men zien of een aanvullend mechanisme nodig is (監護人). De rechter kan de toezichtswijze of de nodige maatregelen beoordelen volgens de werkelijke omstandigheden.

7. Bescherming van het erfvermogen van de minderjarige

De ouder mag dat vermogen niet vrij gebruiken. Volgens de artikelen 1087 en 1088 van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) is het vermogen dat de minderjarige door erfopvolging verkrijgt het bijzonder vermogen van het kind (特有財產), en worden de vader, de moeder of de voogd niet de economische eigenaars ervan. Het beheer, het gebruik, het genot, de wettelijke vertegenwoordiging en de beschikking moeten in het belang van het kind gebeuren; bij belangenconflict of belangrijke beschikking kan de aanwijzing van een bijzonder vertegenwoordiger (特別代理人) of de tussenkomst van de rechter aan de orde komen. Men mag niet menen dat de ouders het erfvermogen van het kind eenzijdig en zonder beperking kunnen gebruiken.

Het bijzonder vermogen duidt het vermogen aan dat aan de minderjarige zelf toebehoort. De geërfde deposito’s, onroerende goederen, aandelen of andere rechten moeten als vermogen van het kind worden bevestigd en afzonderlijk in zijn belang worden beheerd. Zelfs indien de vader, de moeder of de voogd het beheer opnemen, worden zij niet de economische eigenaars ervan en mogen zij het niet gebruiken voor hun eigen levenslasten of om hun schulden te betalen.

De bevoegdheden van beheer, van gebruik, van genot en van beschikking van artikel 1088 van het Burgerlijk Wetboek (民法) zijn verbonden met het doel van het belang van het kind. Het is van belang het type goed, de noodzaak van de beschikking, de geschiktheid van de tegenprestatie en het plan van bewaring en gebruik van de opbrengst te vermelden. Bij handelingen van grote waarde en risico, zoals de verkoop van een onroerend goed, de vestiging van zekerheid of de vennootschapsinvestering, moet men ook toetsen of een vergunning van andere normen of een gerechtelijke procedure is vereist (民法).

Indien ouders en kind mede-erfgenamen van dezelfde nalatenschap zijn of tegenpartijen van een contract worden, kan een belangenconflict ontstaan. Men moet het stelsel van de bijzondere vertegenwoordiger van artikel 1086 van het Burgerlijk Wetboek (民法) toetsen en bevestigen wie het kind in het verdelingsakkoord of in de proceshandelingen kan vertegenwoordigen. Of het nodig is een bijzonder vertegenwoordiger aan te wijzen, ziet men niet alleen volgens de vorm van de transactie, maar volgens het feit of het economische belang zich werkelijk tegenstelt (特別代理人).

Wanneer de voogd van de minderjarige het vermogen beheert, kunnen de opstelling van de inventaris, de bewaring van de bewijsstukken, de scheiding van de ontvangsten en de uitgaven en de regels van verslag en van toezicht bij de rechter van toepassing zijn. De financiële rekeningen en de beleggingsactiva moeten zo worden beheerd dat men kan identificeren dat het het vermogen van het kind is, en elke uitgave moet in haar doel en in haar grondslag worden geregistreerd (特有財產). Opdat het vermogen en het beheersregister vlot kunnen worden overgedragen wanneer de voogdij eindigt of de minderjarige de meerderjarigheid bereikt, moeten de stukken vanaf het begin systematisch worden geordend.

Een planning via een trust of een verzekering kan evenmin op grond van alleen de contractinhoud als veilig worden beschouwd. Men moet de trustee (受託人) en de begunstigde, de uitbetalingsvoorwaarden, de beheersvergoeding, het toezichtsmechanisme en de voorwaarden van wijziging en van beëindiging bevestigen, en samen het voorbehouden erfdeel en de fiscale kwesties toetsen. Men moet evenwichtig de huidige nood van het kind en zijn toekomstige leven weerspiegelen; het gemak van de vermogensbeheerder mag het belang van het kind niet voorgaan.

8. Toepasselijk recht en procedure van de internationale familie

Op een familie die een internationaal element heeft, mag men niet onmiddellijk alleen de interne regel van het Burgerlijk Wetboek van Taiwan (民法) toepassen. De nationaliteit van de partijen, de woonplaats en de gewone verblijfplaats (經常居所), het centrum van hun leven op het ogenblik van het overlijden, de liggingsplaats van het vermogen, het in het buitenland tot stand gekomen huwelijk of de echtscheiding en de bestaande beslissingen van ouderlijk gezag kunnen het toepasselijke recht en de bevoegdheid beïnvloeden. Zelfs binnen eenzelfde familie kunnen de erfopvolging, het huwelijksvermogensstelsel, het ouderlijk gezag, de voogdij en de inschrijving van de goederen aan onderscheiden aanknopingspunten zijn onderworpen.

De wet van Taiwan over de toepassing van de burgerlijke wetten met een buitenlands element (涉外民事法律適用法) is het uitgangspunt om het toepasselijke recht op de burgerlijke betrekkingen met een buitenlands element vast te leggen. Alleen deze wet doornemen volstaat echter niet; men moet samen de internationale bevoegdheid van de rechter, de erkenning en de tenuitvoerlegging van de buitenlandse vonnissen en de verdragen of het recht van de andere staat toetsen. Of een in Taiwan geldige beoordeling wordt aanvaard voor de overdracht van een in het buitenland gelegen goed, moet afzonderlijk worden nagegaan op de plaats waar het goed ligt (涉外民事法律適用法).

Het in het buitenland opgestelde testament moet worden getoetst in de opstellingsvorm, de inhoudelijke werking, de vertaling en de legalisatie (認證) en de rechterlijke bekrachtiging van het testament (檢認) of de uitvoering. De buitenlandse huwelijks- en echtscheidingsakten en de afstammingsdocumenten kunnen een apostille of een consulaire legalisatie en een vertaling eisen. Indien de schrijfwijze van de naam, de paspoortgegevens en het bevolkingsregister onderling verschillen, kan een bijkomende documentatie in het identificatieproces van dezelfde persoon worden gevraagd.

Indien een buitenlands vonnis over het ouderlijk gezag of de voogdij bestaat, moet men bevestigen of dit vonnis definitief is, of een rechtmatige procedure is gevolgd en of het in Taiwan kan worden erkend (親權). Indien het kind zijn gewone verblijfplaats in een ander land heeft, kunnen de bevoegdheid van de lokale rechter en de dringende beschermingsmaatregelen ook van belang zijn. Welke procedure van welk land men eerst behandelt, moet men voorzien met het hoger belang van het kind en de uitvoerbaarheid.

In fiscale materie kan ook in elke staat een afzonderlijke aangifteplicht ontstaan. Men moet toetsen of de aangifte van de successiebelasting van Taiwan zich dekt met de successie- en schenkingsbelasting (贈與稅) van het buitenland, met de aangifte van de financiële rekeningen in het buitenland of met de overdrachtsbelasting op onroerend goed, en de regels van aanpassing van de dubbele belasting toetsen. Omdat de peildatum van de wisselkoers, de waarderingswijze van de activa en de omvang van de belastingplichtigen kunnen verschillen, mag het aangifteresultaat van één land niet als zodanig worden gekopieerd.

9. Praktische voorbereidingscontrolelijst

De volgende volgorde is een basiskader om de feiten volledig te verzamelen en om onderscheiden rechten en procedures niet te verwarren. De werkelijke indieningsvolgorde kan variëren volgens het bevoegde orgaan en de urgentie van het dossier, zodat de termijn van elke etappe afzonderlijk moet worden bevestigd.

1. Men bevestigt de overlijdensakte en de stukken van overlijdensaangifte, de gegevens van de familieband en van het bevolkingsregister van Taiwan, de registers van huwelijk, van echtscheiding en van adoptie, en de bestaande rechterlijke beslissingen. Indien het document buitenlands is, toetst men ook de legalisatie, de vertaling en of de schrijfwijze van de naam samenvalt.
2. Men onderzoekt onroerende goederen, deposito’s, beleggingsactiva, vennootschapsparticipaties en roerende goederen en de vorderingen, en men ordent samen leningen, borgstellingen, belastingen en contractuele schulden. Men markeert afzonderlijk de naam en de werkelijke eigendomsverhouding, de begunstigde van de verzekering, de trust, het gemeenschappelijk vermogen en de stukken van overdrachten onder levenden.
3. Men bevestigt het origineel van het testament en de opstellingsvorm, de testamentaire bekwaamheid, de eisen van getuigen of van notariaat, de executeur-testamentair en de inhoud van het legaat (遺贈). Men toetst samen hoe een geldig testament de verdeling wijzigt, en ook de limieten van het dwingende recht, met inbegrip van het voorbehouden erfdeel.
4. Men berekent afzonderlijk het wettelijke erfdeel en het recht op verdeling van het verschil van echtelijk restvermogen. Men onderscheidt de berekeningsgrondslag, de schulden, de uitgesloten posten, de peildatum van waardering en de bewijsstukken van elk stelsel, en men weerspiegelt het resultaat van één berekening niet dubbel in het andere.
5. Men identificeert de goederen die aan de minderjarige worden toegerekend en men bevestigt de wettelijke vertegenwoordiging, de beheersomvang van de vader, de moeder of de voogd, het belangenconflict en of een bijzonder vertegenwoordiger nodig is (特別代理人). Men voorziet ook een wijze om de rekeningen, de boeken en de opbrengst van de beschikking gescheiden van het persoonlijke vermogen van de meerderjarige te bewaren.
6. Men scheidt per orgaan de gerechtelijke procedure van verwerping, van inventaris, van voogdij en van bijzonder vertegenwoordiger, de aangifte van de successiebelasting bij het fiscale orgaan, en de procedures van bevolkingsregister en van inschrijving van de goederen. Men bevestigt de bevoegdheid, het aanvangspunt, de in te dienen documenten, de mogelijkheid tot aanvulling en of er verlenging van elke procedure is, en men bewaart het ontvangstbewijs en de kopieën (遺產稅).

Bij het verzamelen van de stukken dient men de bewaarplaats van het origineel en de datum van uitgifte of de referentiedatum te registreren, en de elektronische bestanden en de papieren documenten volgens eenzelfde classificatiestelsel te ordenen. Indien er meerdere mede-erfgenamen of vermogensbeheerders zijn, moet men vermelden wie welke stukken bewaart en welke handelingen zijn goedgekeurd. De persoons- en financiële gegevens van de minderjarige moeten met een toegangscontrole worden beheerd opdat zij alleen aan de personen en organen die ze nodig hebben, worden verstrekt.

Men moet ook het vermogen dat een dringende bewaring eist en de gebruikelijke aangifteprocedure onderscheiden. Men toetst eerst of er onmiddellijk te bevestigen omstandigheden bestaan, zoals het risico van onderbreking van een rekening of van de exploitatie van een onderneming, de beschadiging van een onroerend goed of de verjaring van een vordering, maar men mag niet zonder bevoegdheid beschikken onder voorwendsel van de urgentie (民法). Het is nuttig om in één tijdschema het verloop van de gerechtelijke procedure en van de fiscale, bevolkings- en inschrijvingsprocedures te beheren.

10. Officiële bronnen

• Nationale databank van de reglementering van Taiwan: Burgerlijk Wetboek
• Opzoeksysteem voor wet- en regelgeving van het ministerie van Justitie van Taiwan: Engelse versie van het Burgerlijk Wetboek
• Nationale databank van de reglementering van Taiwan: wet over de toepassing van de burgerlijke wetten met een buitenlands element
• Gerechtelijk Yuan van Taiwan: aanvraagformulier tot aanwijzing van een voogd van de minderjarige
• Fiscaal portaal van het ministerie van Financiën van Taiwan: aanvraagprocedure van de nalatenschapsdossiers en voor te bereiden documenten

Op de officiële reglementeringspagina’s bevestigt men de hervormingsdatum en de inwerkingtredingsdatum van het voorschrift, en de Engelse versie moet als hulpmateriaal dienen om de toelichting van dit artikel met de oorspronkelijke tekst te confronteren. Het formulier van het Gerechtelijk Yuan en de toelichting van het fiscale portaal tonen een algemene voorbereidingsrichting, maar de bevoegdheid en de indieningseisen van elk dossier moeten afzonderlijk worden bevestigd volgens de meest recente toelichting van het ontvangende orgaan.

11. Verbonden toelichtingen

• Welke zaken wij behandelen
• Hoe omvang van het werk en kosten worden vastgesteld
• Contact

---

Dit artikel geeft algemene educatieve informatie over het erfrecht, het huwelijksvermogensstelsel, het ouderlijk gezag en de voogdij over minderjarigen in Taiwan (民法); het is geen juridisch advies voor een concreet dossier van nalatenschap of van familie. Het toepasselijke recht, de procedure en het resultaat kunnen variëren volgens de kring van de erfgenamen, het testament, het vermogen en de schulden, het huwelijksstelsel, de bestaande rechterlijke beslissingen en de internationale elementen. Vóór het berekenen van termijnen zoals de verwerping of de fiscale aangifte, of het beschikken over het vermogen, bevestigt men de meest recente officiële bronnen en de individuele omstandigheden.

Advocaat Wei Tseng (曾雋崴)