Hebt u de tijd van de traditionele kapperszalen (理髮廳) in de beginjaren van Taiwan meegemaakt?
De manier waarop in die zalen het haar werd gewassen, was zeer eigen.
Naast het knippen bestonden er diverse diensten zoals scheren en gezichtsverzorging.
Het bijzondere was dat men zittend een haarwas kon ontvangen met massage van hoofdhuid, schouders en hals.
1 knipbeurt volstond reeds om van deze dienst van hoog niveau te genieten, zodat de prijs-kwaliteitverhouding uitstekend was.
Dat leek sterk op de Vietnamese haarwas van vandaag.
En zulke kapperszalen in Taiwanese stijl blijven voor talrijke mensen in Taiwan een onderscheidende culturele herinnering.
(Verraad ik daarmee ongewild mijn leeftijd?)
Hoe het ook zij, wanneer over massage (按摩) wordt gesproken,
bestaan er in Taiwan eveneens talrijke massagestraten.
Massage-inrichtingen van allerlei aard staan daar naast elkaar.
Er is de massage door personen met een visuele beperking (視障按摩), de voetmassage, de oliemassage, de Thaise massage en andere vormen.
In beginsel kan ieder de massage kiezen die bij de eigen smaak past om spanning te verlichten.
En de reden waarom er vandaag zoveel massage-inrichtingen bestaan, kan samenhangen met deze aanvraag tot grondwetsuitlegging (釋憲).
Toen Taiwan in 1980 de wet op het welzijn van personen met een handicap (殘障福利法) afkondigde en in werking stelde,
mochten in werkelijkheid alleen personen met een visuele beperking (視障者) het massageberoep (按摩業) uitoefenen.
Dat een persoon zonder visuele beperking (非視障者) dit beroep uitoefende, was onwettig.
Deze wet hield stand tot 2003; destijds nam de heer Lin, die een kapperszaak dreef,
werknemers zonder visuele beperking in dienst voor haarwas- en massagediensten, en de politie stelde dat vast.
De heer Lin kreeg een bestuurlijke geldboete (罰鍰) van TWD 40.000, de twee werknemers TWD 10.000 en TWD 20.000 in nieuwe Taiwanese dollar (新臺幣).
De heer Lin achtte deze sanctie zeer onrechtvaardig en vroeg een grondwetsuitlegging.
In Taiwan
ontmoeten personen met een visuele beperking talrijke obstakels bij groei, activiteit, leren en onderwijs, onder meer,
en de beroepen die zij kunnen uitoefenen zijn zeer beperkt.
Daarom stelde de wetgever van destijds, ter bescherming van personen met een visuele beperking die zich in een zwakkere positie bevonden,
een wet op die de arbeid en het bestaansrecht (生存權) van personen met een visuele beperking beschermde.
Met het verstrijken van de tijd en de verruiming van de consumptiemarkt
klonk echter de opvatting dat het alleen beschermen van de rechten van personen met een visuele beperking het recht op arbeid van personen zonder visuele beperking te zeer inperkte.
In het debat over de beroepsrechten van personen met en zonder visuele beperking verschenen talrijke tegengestelde meningen.
Zo werd bijvoorbeeld gevraagd of de geschreven regel die alleen personen met een visuele beperking de massage toestond, geen discriminatie was jegens personen zonder visuele beperking,
en werd betwijfeld of deze regel werkelijk had bijgedragen tot de bescherming van de arbeid en het bestaan van personen met een visuele beperking.
Ten slotte verklaarden de rechters van het Grondwettelijk Hof (大法官) de bepaling die alleen personen met een visuele beperking het massageberoep toestond, ongrondwettig (違憲).
Ter vergelijking: in Korea, waar veel mensen met een visuele beperking hun levensonderhoud met massage verdienen,
mogen in de regel alleen personen met een visuele beperking die een bekwaamheidsbewijs hebben verkregen, het massageberoep uitoefenen.
Weliswaar is de regering van Korea ertoe overgegaan massagediploma’s ook aan personen zonder visuele beperking af te geven,
en hebben talrijke personen met een visuele beperking, uit vrees hun middel van bestaan te verliezen, intense protesten georganiseerd.
Op dit ogenblik blijft Korea alleen personen met een visuele beperking die de kwalificatie bezitten, het massageberoep toestaan,
en indien iemand zonder die kwalificatie van een ander een massagevergoeding ontvangt,
kan volgens de Koreaanse wet op de medische diensten (醫療法) een gevangenisstraf tot 3 jaar worden uitgesproken.
Indien iemand zonder visuele beperking een massagebedrijf exploiteert, kan een gevangenisstraf tot 5 jaar worden uitgesproken.
Dit toont dat elk land verschillende benaderingen kiest om de rechten en belangen van diverse groepen te beschermen.
De bescherming van de rechten en belangen van elke groep verandert voortdurend met de tijd,
en de wetgever streeft ernaar een relatief evenwichtige oplossing te vinden om het belangenconflict op te lossen.
Vandaag kiezen talrijke mensen de massage om spanning te verlichten,
maar in dat proces blijven gevallen van seksuele intimidatie (性騷擾) of onzedelijke handelingen (猥褻) zich voordoen.
Wat oorspronkelijk slechts het ontvangen van een massage was om spanning te verlichten
kan een trauma voor het leven worden indien men seksuele intimidatie ondergaat.
Indien u tijdens een massage in Taiwan ongemak of iets vreemds voelt,
deelt u dit meteen mee of vraagt u dat men stopt, om uzelf te beschermen.
Indien u meent seksuele intimidatie te hebben ondergaan,
gaat u met een vertrouwde vriend of met een advocaat van Taiwan (律師) naar het politiebureau om aangifte te doen.
