លោកអ្នកធ្លាប់ចាំហាងកាត់សក់បែបបុរាណនៅតៃវ៉ាន់ដែរឬទេ?
វិធីលាងសក់របស់ហាងកាត់សក់ពេលនោះមានលក្ខណៈពិសេសណាស់។
ក្រៅពីផ្ដល់សេវាកាត់សក់ នៅមានសេវាផ្សេងទៀតដែរ ដូចជាកោរពុកមាត់ និងការថែរក្សាមុខ។
ចំណុចសំខាន់ទៀតគឺ អតិថិជនអាចអង្គុយលាងសក់ ហើយទទួលការម៉ាស្សាស្បែកក្បាល ស្មា និងកក្នុងពេលតែមួយ។
គ្រាន់តែកាត់សក់មួយលើក ក៏បានសេវាកម្រិតខ្ពស់បែបនេះ ដូច្នេះគេចាត់ទុកថាសមនឹងតម្លៃណាស់។
វាស្រដៀងនឹងការលាងសក់បែបវៀតណាម (越式洗髮) នាពេលបច្ចុប្បន្នណាស់។
ហើយហាងកាត់សក់បែបតៃវ៉ាន់បែបនេះ នៅតែជាអនុស្សាវរីយ៍វប្បធម៌ពិសេសរបស់ប្រជាជនតៃវ៉ាន់ជាច្រើន។
(និយាយបែបនេះ គឺនាងខ្ញុំបានលាតត្រដាងអាយុខ្លួនឯងហើយមើលទៅ?)
ទោះយ៉ាងណា សូមបន្ដនិយាយពីការម៉ាស្សា។
នៅតៃវ៉ាន់ក៏មានផ្លូវម៉ាស្សាច្រើនដែរ។
ហាងម៉ាស្សាទម្រង់ផ្សេងៗតម្រៀបគ្នាជាជួរ។
មានការម៉ាស្សាដោយជនពិការភ្នែក (視障者) ការម៉ាស្សាបាតជើង ការម៉ាស្សាដោយប្រេង និងការម៉ាស្សាបែបថៃជាដើម។
តាមគោលការណ៍ លោកអ្នកអាចជ្រើសការម៉ាស្សាដែលសមនឹងចំណូលចិត្ដ ដើម្បីបន្ថយភាពតានតឹង។
ហើយហេតុដែលសព្វថ្ងៃមានហាងម៉ាស្សាច្រើនបែបនេះ ប្រហែលជាផលនៃការស្នើសុំអត្ថាធិប្បាយរដ្ឋធម្មនុញ្ញ (釋憲) តែមួយលើក។
ក្នុងឆ្នាំ 1980 តៃវ៉ាន់បានអនុម័ត និងអនុវត្ដច្បាប់សុខុមាលភាពជនពិការ (殘障福利法)។
ពិតជាមានតែជនពិការភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចប្រកបអាជីវកម្មម៉ាស្សា (按摩業) បាន។
ការដែលអ្នកមិនមែនជនពិការភ្នែកប្រកបមុខរបរនេះ ជាអំពើខុសច្បាប់។
ច្បាប់នេះនៅមានឥទ្ធិពលរហូតដល់ឆ្នាំ 2003 ពេលលោក Lin (林) កំពុងដំណើរការហាងកាត់សក់។
លោក Lin បានជួលបុគ្គលិកមិនមែនជនពិការភ្នែកពីរនាក់ ឱ្យផ្ដល់សេវាលាងសក់និងម៉ាស្សា ហើយត្រូវប៉ូលីសរកឃើញ។
តាមច្បាប់ដែលអនុវត្ដពេលនោះ លោក Lin និងបុគ្គលិកទាំងពីរត្រូវបានពិន័យរដ្ឋបាល (罰鍰) រៀងគ្នា 40,000 ដុល្លារតៃវ៉ាន់ថ្មី (新臺幣, TWD) 10,000 ដុល្លារតៃវ៉ាន់ថ្មី និង 20,000 ដុល្លារតៃវ៉ាន់ថ្មី។
លោក Lin យល់ថាការដាក់ទោសនេះមិនយុត្ដិធម៌ណាស់ ទើបបានស្នើសុំអត្ថាធិប្បាយរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។
នៅតៃវ៉ាន់ ជនពិការភ្នែកជួបឧបសគ្គក្នុងជីវិតជាច្រើនផ្នែក។
ឧបសគ្គទាំងនោះមានទាំងការអភិវឌ្ឍខ្លួន សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ ការរៀន និងការអប់រំ។
ហើយប្រភេទមុខរបរដែលអាចប្រកបបានក៏មានកម្រិតណាស់។
ដូច្នេះអ្នកតាក់តែងច្បាប់ពេលនោះ បានការពារជនពិការភ្នែកដែលស្ថិតក្នុងឋានៈទន់ខ្សោយ។
អ្នកតាក់តែងច្បាប់បានតាក់តែងច្បាប់ការពារឱកាសការងារ និងសិទ្ធិរស់រាន (生存權) ឱ្យជនពិការភ្នែក។
ប៉ុន្ដែកាលពេលវេលាកន្លងទៅ និងទីផ្សារអ្នកប្រើប្រាស់ពង្រីក។
ក៏មានមតិថា ការការពារតែសិទ្ធិជនពិការភ្នែក គឺកំណត់សិទ្ធិប្រកបមុខរបររបស់អ្នកមិនមែនជនពិការភ្នែកហួសកម្រិត។
ក្នុងដំណើរជជែកអំពីសិទ្ធិប្រកបមុខរបររវាងជនពិការភ្នែក និងអ្នកមិនមែនជនពិការភ្នែក មានមតិប្រឆាំងច្រើន។
ឧទាហរណ៍ មានអ្នកយល់ថាបទប្បញ្ញត្ដិដែលកំណត់ច្បាស់ថាមានតែជនពិការភ្នែកទើបប្រកបអាជីវកម្មម៉ាស្សាបាន ប្រហែលជាការរើសអើងចំពោះអ្នកមិនមែនជនពិការភ្នែក។
ហើយមានសំណួរថា បទប្បញ្ញត្ដិនេះពិតជាបានការពារការងារ និងជីវភាពរបស់ជនពិការភ្នែកដែរឬទេ។
ទីបំផុត គណៈចៅក្រមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ (大法官) បានវិនិច្ឆ័យថាបទប្បញ្ញត្ដិដែលអនុញ្ញាតឱ្យតែជនពិការភ្នែកប្រកបអាជីវកម្មម៉ាស្សា ផ្ទុយរដ្ឋធម្មនុញ្ញ (違憲)។
សម្រាប់ការប្រៀបធៀប នៅកូរ៉េមានជនពិការភ្នែកច្រើនរកស៊ីដោយការម៉ាស្សា។
តាមធម្មតាមានតែជនពិការភ្នែកដែលបានអាជ្ញាបណ្ណហើយ ទើបអាចប្រកបអាជីវកម្មម៉ាស្សាបាន។
ពិតណាស់ មានពេលមួយរដ្ឋាភិបាលកូរ៉េធ្លាប់ចេញអាជ្ញាបណ្ណម៉ាស្សាឱ្យអ្នកមិនមែនជនពិការភ្នែកដែរ។
ហើយជនពិការភ្នែកជាច្រើនបារម្ភថានឹងបាត់ផ្លូវរកស៊ី ទើបបានតវ៉ាយ៉ាងខ្លាំង។
បច្ចុប្បន្នកូរ៉េនៅតែកំណត់ថាមានតែជនពិការភ្នែកដែលមានអាជ្ញាបណ្ណតាមច្បាប់ ទើបប្រកបអាជីវកម្មម៉ាស្សាបាន។
អ្នកដែលគិតថ្លៃម៉ាស្សាពីអ្នកដទៃដោយគ្មានអាជ្ញាបណ្ណ ក៏ត្រូវទទួលទោសដែរ។
អាចត្រូវទទួលទោសដាក់ពន្ធនាគារមិនលើស 3 ឆ្នាំ តាមច្បាប់ស្ដីពីវេជ្ជសាស្ដ្រ (醫療法) របស់កូរ៉េ។
ចំណែកអ្នកមិនមែនជនពិការភ្នែកដែលដំណើរការអាជីវកម្មម៉ាស្សា អាចត្រូវទទួលទោសដាក់ពន្ធនាគារមិនលើស 5 ឆ្នាំ។
ពីរឿងនេះឃើញថា ប្រទេសនីមួយៗប្រើវិធីខុសគ្នា ដើម្បីការពារសិទ្ធិនិងផលប្រយោជន៍នៃក្រុមផ្សេងៗ។
ការការពារសិទ្ធិនិងផលប្រយោជន៍នៃក្រុមនីមួយៗ ប្រែប្រួលជានិច្ចតាមសម័យ។
ហើយអ្នកតាក់តែងច្បាប់ព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយដែលមានតុល្យភាព ដើម្បីដោះស្រាយការប៉ះទង្គិចផលប្រយោជន៍។
សព្វថ្ងៃមនុស្សជាច្រើនជ្រើសការម៉ាស្សាដើម្បីបន្ថយភាពតានតឹង។
ប៉ុន្ដែក្នុងពេលនោះ រឿងការយាយីផ្លូវភេទ (性騷擾) ឬការប៉ះពាល់ខ្លួនដោយមានចេតនាផ្លូវភេទ (猥褻) នៅតែកើតឡើងមិនដាច់។
ដើមឡើយចង់ត្រឹមទទួលការម៉ាស្សាដើម្បីបន្ថយភាពតានតឹង។
តែត្រូវបានយាយីផ្លូវភេទ រហូតក្លាយជារបួសផ្លូវចិត្ដពេញមួយជីវិតក៏មាន។
លោកអ្នកអាចមានអារម្មណ៍មិនស្រួល ឬឃើញចំណុចមិនធម្មតាក្នុងពេលម៉ាស្សានៅតៃវ៉ាន់។
ក្នុងករណីនោះ គួរប្រាប់ ឬសុំឱ្យឈប់ភ្លាមៗ ដើម្បីការពារខ្លួន។
លោកអ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនត្រូវបានយាយីផ្លូវភេទ។
ក្នុងករណីបែបនេះ គួរទៅប្ដឹងនៅស្ថានីយប៉ូលីស (警察局) ជាមួយមិត្ដដែលទុកចិត្ដបាន ឬមេធាវីនៅតៃវ៉ាន់។
