Historia i reżim prawny masażu na Tajwanie
← ArtykułyInformacje prawne o Tajwanie

Historia i reżim prawny masażu na Tajwanie

Attorney Wei Tseng3 min czytania
Dłonie odsuwają się od ramionDwie dłonie spoczywają na ramionach siedzącej osoby, na ubraniu. Przesuwają się na zewnątrz, a następnie przestają dotykać ramion. Osoba nadal siedzi wyprostowana.Fikcyjna scena wygenerowana przez AI, ilustrująca masaż ramion w salonie fryzjerskim. Nie przedstawia rzeczywistego zakładu, wykonawcy ani zdarzenia i nie dowodzi działania leczniczego.

Czy znają Państwo dawne tajwańskie salony fryzjerskie (理髮廳)?

Sposób mycia włosów w tych salonach był bardzo szczególny.

Oprócz strzyżenia istniały różne usługi, takie jak golenie i pielęgnacja twarzy.

A istotą było to, że siedząc można było otrzymać mycie włosów wraz z masażem skóry głowy, ramion i karku.

Już jedno strzyżenie pozwalało korzystać z tej usługi wysokiej klasy, więc stosunek jakości do ceny był znakomity.

Przypominało to bardzo dzisiejsze mycie włosów w stylu wietnamskim.

A te salony w stylu tajwańskim pozostają odrębnym wspomnieniem kulturowym dla wielu osób na Tajwanie.

(To już wspomnienie sprzed wielu lat.)

Tak czy inaczej, gdy mowa o masażu (按摩),

na Tajwanie istnieje też wiele ulic masażu.

Ciągną się tam zakłady masażu wszelkiego rodzaju.

Jest masaż wykonywany przez osoby z niepełnosprawnością wzroku (視障按摩), masaż stóp, masaż olejowy, masaż tajski i inne formy.

W istocie każdy może wybrać masaż odpowiadający własnemu gustowi, aby rozluźnić napięcie.

A powodem, dla którego dziś istnieje tak wiele zakładów masażu, może być właśnie ten wniosek o wykładnię konstytucyjną (釋憲).

Gdy Tajwan w 1980 r. ogłosił i wprowadził w życie ustawę o dobrobycie osób niepełnosprawnych (殘障福利法),

faktycznie tylko osoby z niepełnosprawnością wzroku (視障者) mogły wykonywać zawód masażysty (按摩業).

Wykonywanie tego zawodu przez osobę bez niepełnosprawności wzroku (非視障者) było nielegalne.

Ustawa ta obowiązywała do 2003 r.; wówczas pan Lin, który prowadził salon fryzjerski,

zatrudnił dwóch pracowników bez niepełnosprawności wzroku do usług mycia włosów i masażu, i policja to stwierdziła.

Według ówczesnego prawa panu Linowi i tym pracownikom wymierzono odpowiednio administracyjną karę pieniężną (罰鍰) w wysokości 40.000 TWD, 10.000 TWD i 20.000 TWD w nowym dolarze tajwańskim (新臺幣).

Pan Lin uznał tę sankcję za bardzo niesprawiedliwą i wystąpił o wykładnię konstytucyjną.

Na Tajwanie

osoby z niepełnosprawnością wzroku napotykają liczne przeszkody, między innymi we wzroście, aktywności, nauce i edukacji,

a zawody, które mogą wykonywać, są bardzo ograniczone.

Dlatego ówczesny ustawodawca, aby chronić osoby z niepełnosprawnością wzroku, które znajdowały się w pozycji słabszej,

opracował ustawę, która chroniła zatrudnienie i prawo do egzystencji (生存權) osób z niepełnosprawnością wzroku.

Jednak wraz z upływem czasu i rozszerzeniem rynku konsumpcyjnego

pojawiła się opinia, że ochrona wyłącznie praw osób z niepełnosprawnością wzroku zbyt mocno ogranicza prawo do pracy osób bez niepełnosprawności wzroku.

W debacie o prawach zawodowych osób z niepełnosprawnością wzroku i bez niej pojawiło się wiele przeciwstawnych opinii.

Pytano na przykład, czy przepis pisany, który zezwalał wyłącznie osobom z niepełnosprawnością wzroku na wykonywanie masażu, nie stanowi dyskryminacji wobec osób bez niepełnosprawności wzroku,

i podważano, czy przepis ten rzeczywiście przyczynił się do ochrony zatrudnienia i egzystencji osób z niepełnosprawnością wzroku.

Ostatecznie sędziowie konstytucyjni (大法官) uznali za niekonstytucyjny (違憲) przepis, który zezwalał wyłącznie osobom z niepełnosprawnością wzroku na wykonywanie zawodu masażysty.

Podobne rozwiązania przyjęto w niektórych państwach — na przykład w Korei, gdzie wiele osób z niepełnosprawnością wzroku utrzymuje się z masażu,

co do zasady tylko osoby z niepełnosprawnością wzroku, które uzyskały certyfikat kwalifikacji, mogą wykonywać zawód masażysty.

To prawda, że rząd Korei zaczął wydawać certyfikaty masażu także osobom bez niepełnosprawności wzroku,

a wiele osób z niepełnosprawnością wzroku, obawiając się utraty środka utrzymania, zorganizowało intensywne protesty.

Obecnie Korea nadal zezwala wyłącznie osobom z niepełnosprawnością wzroku posiadającym kwalifikację na wykonywanie zawodu masażysty,

a jeżeli ktoś pobiera od innej osoby wynagrodzenie za masaż bez tej kwalifikacji,

według koreańskiej ustawy o usługach medycznych (醫療法) może zostać orzeczona kara pozbawienia wolności do 3 lat.

Jeżeli ktoś bez niepełnosprawności wzroku prowadzi działalność masażu, może zostać orzeczona kara pozbawienia wolności do 5 lat.

Pokazuje to, że każde państwo przyjmuje odrębne podejścia do ochrony praw i interesów różnych grup.

Ochrona praw i interesów każdej grupy zmienia się w sposób ciągły wraz z czasem,

a ustawodawca stara się znaleźć stosunkowo zrównoważone rozwiązanie konfliktu interesów.

Dziś wiele osób wybiera masaż, aby rozluźnić napięcie,

lecz w tym procesie wciąż dochodzi do przypadków molestowania seksualnego (性騷擾) lub czynów nieprzyzwoitych (猥褻).

To, co początkowo miało być jedynie przyjęciem masażu w celu rozluźnienia napięcia,

może stać się traumą na całe życie, jeżeli dozna się molestowania seksualnego.

Jeżeli podczas masażu na Tajwanie odczuwają Państwo dyskomfort lub coś niepokojącego,

proszę to niezwłocznie zakomunikować albo poprosić o przerwanie, aby się chronić.

Jeżeli uznają Państwo, że doszło do molestowania seksualnego,

proszę udać się na komisariat z zaufanym przyjacielem albo z adwokatem na Tajwanie (律師), aby złożyć zawiadomienie.