آیا دوران نخستین آرایشگاه‌های سنتی تایوان را تجربه کرده‌اید؟
شیوهٔ شامپو در آن آرایشگاه‌ها بسیار خاص بود.
نه تنها اصلاح مو، بلکه اصلاح با تیغ، مراقبت از صورت و خدمات گوناگون دیگر نیز بود.
مهم‌تر این‌که می‌شد نشست و شامپو گرفت و هم‌زمان ماساژ پوست سر، شانه و گردن دریافت کرد.
با یک اصلاح، این خدمت همراه آن ارائه می‌شد و هزینه در برابر دامنهٔ خدمت بالا دانسته نمی‌شد.
این شیوه بسیار شبیه شامپوی ویتنامی امروز بود.
این آرایشگاه‌های تایوانی هنوز در ذهن بسیاری از مردم تایوان خاطرهٔ فرهنگی خاصی است.
(سنم لو رفت.)
به هر حال، اگر از ماساژ بگوییم
در تایوان خیابان‌های ماساژ نیز بسیار است.
مغازه‌های ماساژ گوناگون در آن‌ها ردیف شده‌اند.
ماساژ نابینایان، ماساژ پا، ماساژ روغن، ماساژ تایلندی و انواع دیگر.
در کل هر کس می‌تواند ماساژی را که با سلیقه‌اش سازگار است برای کاهش تنش برگزیند.
علت وجود این شمار زیاد مغازهٔ ماساژ امروز شاید به یک درخواست تفسیر قانون اساسی (釋憲) برگردد.
هنگامی که در تایوان قانون رفاه معلولان (殘障福利法) در سال 1980 وضع و اجرا شد
در واقع فقط نابینایان مجاز به اشتغال در حرفهٔ ماساژ بودند.
اشتغال بینایان در این رشته غیرقانونی بود.
این قانون تا سال 2003 ادامه یافت؛ آن هنگام پلیس آقای لین را که آرایشگاه می‌گرداند شناسایی کرد
پس از آن‌که دو کارمند بینا را برای خدمات شامپو و ماساژ به کار گرفته بود.
طبق قانون آن هنگام بر آقای لین و آن دو کارمند به‌ترتیب 40,000 دلار جدید تایوان، 10,000 دلار و 20,000 دلار جریمهٔ اداری (罰鍰) وضع شد.
آقای لین این جریمه را بسیار ناعادلانه دانست و درخواست تفسیر قانون اساسی کرد.
در تایوان
نابینایان در رشد، فعالیت، یادگیری و آموزش با موانع بسیار روبه‌رویند
رشته‌هایی که می‌توانند در آن‌ها کار کنند بسیار محدود است.
از این رو قانون‌گذار آن هنگام، برای حمایت از نابینایان به‌عنوان گروه آسیب‌پذیرتر،
قانونی وضع کرد تا از فرصت کار و حق معیشت نابینایان حمایت کند.
اما با گذر زمان و گسترش بازار مصرف
این نظر پدید آمد که حمایت فقط از حقوق نابینایان حق شغلی بینایان را بیش از حد محدود می‌کند.
در جریان بحث دربارهٔ حق شغلی نابینایان و بینایان اعتراض‌های بسیار برخاست.
برای نمونه این پرسش مطرح شد که آیا نص صریحی که حرفهٔ ماساژ را به نابینایان منحصر می‌کند تبعیض علیه بینایان نیست،
تردید شد که آیا این نص واقعاً به حمایت از فرصت کار و معیشت نابینایان کمک کرده است.
سرانجام قضات دادگاه قانون اساسی (大法官) نصی را که حرفهٔ ماساژ را به نابینایان منحصر می‌کرد خلاف قانون اساسی اعلام کردند.
به‌همین‌سان در کره، جایی که بسیاری از نابینایان از ماساژ گذران می‌کنند
معمولاً فقط نابینایان دارای گواهی صلاحیت می‌توانند در حرفهٔ ماساژ کار کنند.
دولت کره زمانی گواهی ماساژ به بینایان نیز داد،
بسیاری از نابینایان از بیم ازدست‌دادن معیشت اعتراض‌های شدید برپا کردند.
کره امروز همچنان فقط به نابینایان دارای صلاحیت اجازهٔ کار در حرفهٔ ماساژ می‌دهد،
اگر کسی بدون صلاحیت از دیگری اجرت ماساژ بگیرد
ممکن است طبق «قانون خدمات پزشکی» کره به حبس تا 3 سال محکوم شود.
اگر بینایان حرفهٔ ماساژ را اداره کنند ممکن است به حبس تا 5 سال محکوم شوند.
از این‌جا دیده می‌شود که کشورها برای حمایت از منافع گروه‌های گوناگون راه‌های متفاوتی برمی‌گزینند.
حمایت از منافع هر گروه در گذر زمان پیوسته تغییر می‌کند
قانون‌گذار می‌کوشد برای حل تعارض منافع راه‌حلی نسبتاً متوازن بیابد.
امروز بسیاری ماساژ را برای کاهش تنش برمی‌گزینند،
اما حوادث آزار جنسی یا دست‌زدن ناخواسته در خلال آن همچنان رخ می‌دهد.
کار ممکن است با صرف گرفتن ماساژ برای کاهش تنش آغاز شود
به آزاری جنسی بینجامد که اثرش تا پایان عمر بماند.
پس اگر در تایوان هنگام ماساژ ناراحتی یا امر غریبی حس شود
باید بی‌درنگ گفت یا توقف خواست تا از خود حمایت کرد.
اگر حس شود آزار جنسی رخ داده
باید با دوستی مورد اعتماد یا وکیلی در تایوان به کلانتری رفت و گزارش داد.
