Tajwański importer odpowiada na podstawie art. 9 ustawy o ochronie konsumentów jak producent, także wtedy, gdy towar powstał w polskiej fabryce. Po zgłoszeniu urazu przez użytkownika trzeba więc ustalić obowiązki miejscowego importera oraz podmiotu, który produkt zaprojektował lub wyprodukował. Nazwa marki nie zastępuje ustalenia tych ról.
Dla polskiej firmy sprzedającej na Tajwanie pojawiają się równolegle dwa zadania: ocena zagrożenia dla pozostałych użytkowników i ustalenie odpowiedzialności za szkodę. Wewnętrzny spór o koszty nie zmienia przesłanek niezwłocznego wycofania niebezpiecznej partii z art. 10. Dokumentacja partii jest potrzebna do obu zadań.
Roszczenie konsumenta i polska siedziba producenta
Punktem odniesienia jest produkt nabywany lub używany w celu konsumpcyjnym, zgodnie z art. 2 ustawy. Spór dwóch fabryk o parametry zamówionej maszyny wymaga innej analizy. Przepisy o bezpieczeństwie produktów przewidują również ochronę osób trzecich poszkodowanych wskutek naruszenia obowiązków ustawowych, co wynika z art. 7 ust. 3.
Przy zagranicznym producencie dochodzi pytanie o prawo właściwe. Dla szkody wynikłej ze zwykłego używania lub konsumpcji produktu art. 26 tajwańskiej ustawy kolizyjnej wskazuje jako punkt wyjścia prawo państwa producenta. Poszkodowany może jednak wybrać prawo miejsca szkody, miejsca zakupu albo swojego państwa, jeżeli producent wcześniej zgodził się na sprzedaż na obszarze obowiązywania tego prawa lub mógł taką sprzedaż przewidzieć. Dostawy do uzgodnionej sieci na Tajwanie są zatem okolicznością, którą trzeba uwzględnić, oceniając możliwość wyboru prawa tajwańskiego. Sam polski adres producenta nie zamyka tej analizy.
Poniższe obowiązki opisują tajwański system ochrony konsumentów. Nie rozstrzygają prawa właściwego dla każdego zagranicznego uczestnika łańcucha dostaw ani właściwości sądu. Wymagania dla żywności, leków i wyrobów medycznych trzeba sprawdzić odrębnie.
Odpowiedzialność zależy od roli w dostawie
Art. 7 wymaga od projektanta i producenta bezpieczeństwa, jakiego można rozsądnie oczekiwać przy stanie wiedzy technicznej lub zawodowej z chwili wprowadzenia produktu do obrotu. Przy możliwości zagrożenia życia, ciała, zdrowia lub mienia potrzebne są widoczne ostrzeżenia i informacje o postępowaniu w razie niebezpieczeństwa. Naruszenie tych obowiązków, które powoduje szkodę konsumenta lub osoby trzeciej, prowadzi do odpowiedzialności solidarnej. Jeżeli przedsiębiorca wykaże brak winy, sąd może zmniejszyć jego odpowiedzialność.
Nie jest to automatyczne zwolnienie z zapłaty. Z kolei art. 7-1 obciąża przedsiębiorcę dowodem jego twierdzenia, że produkt spełniał wymagany poziom bezpieczeństwa w chwili wprowadzenia do obrotu. Samo późniejsze pojawienie się lepszego produktu nie oznacza, że poprzedni był niebezpieczny. Dlatego przydają się wyniki badań odnoszące się do właściwego modelu i okresu produkcji.
Ustawa odróżnia importera od dystrybutora, który tylko sprzedaje produkt dalej:
| Rola | Reguła tajwańska istotna po zgłoszeniu szkody |
|---|---|
| Importer | Na podstawie art. 9 ponosi odpowiedzialność producenta z art. 7. |
| Dystrybutor | Art. 8 przewiduje odpowiedzialność solidarną z projektantem lub producentem, chyba że dystrybutor zachował należytą staranność w zapobieganiu szkodzie albo nawet jej zachowanie nie pozwoliłoby szkody uniknąć. |
| Dystrybutor przerabiający lub przepakowujący produkt | Ten sam art. 8 nakazuje traktować go jak przedsiębiorcę objętego art. 7. |
Jeden podmiot może pełnić kilka ról. Przy kwalifikacji liczą się rzeczywiste czynności, a nie wyłącznie tytuł umowy „dystrybucyjnej”. Do wyjaśnienia pozostają ponadto przyczyna zdarzenia, rozmiar szkody i związek z produktem; samo zgłoszenie urazu nie ustala wszystkich przesłanek odpowiedzialności z art. 7.
Wycofanie partii może poprzedzać rozliczenie szkody
Czy można czekać na uzgodnienie, kto pokryje transport zwrotny? Art. 10 wymaga niezwłocznego wycofania danej partii, gdy istnieją fakty uzasadniające obawę, że produkt zagraża bezpieczeństwu lub zdrowiu konsumentów. Wyjątek dotyczy sytuacji, w której niezbędne działania podjęte przez przedsiębiorcę wystarczają do usunięcia zagrożenia. O ich wystarczalności nie przesądza samo nazwanie ich „naprawą”.
Regułę stosuje się również do produktu mogącego zagrażać życiu, ciału, zdrowiu lub mieniu, jeśli nie spełniono obowiązku zamieszczenia widocznego ostrzeżenia wraz z informacjami o postępowaniu w razie niebezpieczeństwa. Ocena musi zatem objąć instrukcję i oznaczenia, nie tylko konstrukcję urządzenia. Warto zachować wersję faktycznie dołączoną do sprzedanej partii.
W zgłoszeniu od importera powinny się znaleźć oznaczenie modelu, numer partii, opis zdarzenia, data sprzedaży i informacje o wykonanych już czynnościach, tak aby później można było zestawić tę relację ze zdjęciami i wynikiem badania zabezpieczonego egzemplarza. Zabezpieczanie dowodów trzeba prowadzić razem z usuwaniem zagrożenia. Nie uzasadnia ono dalszej sprzedaży partii objętej obowiązkiem wycofania.
Kto rozliczy transport, badania i wypłacone odszkodowanie
Wcześniejsze postanowienie umowne nie może ograniczyć ani wyłączyć odpowiedzialności wobec konsumenta lub osoby trzeciej przewidzianej w tej części ustawy — stanowi o tym art. 10-1. Klauzula ograniczająca rozliczenie producenta z importerem do wartości dostawy nie wyznacza więc sama przez się górnej granicy roszczenia poszkodowanego.
Firmy muszą osobno ocenić podstawę wzajemnych roszczeń o zwrot poniesionych kosztów. Dla zobowiązań umownych art. 20 ustawy kolizyjnej uwzględnia wybór prawa przez strony, a bez wyraźnego, skutecznego wyboru kieruje do prawa najściślej związanego z umową. Nie ma podstaw, by z samego faktu importu przyjmować równy podział kosztów albo obowiązek pokrycia wszystkiego przez polską firmę.
W umowie warto odszukać zasady zgłaszania incydentów, uzgadniania badań, zatwierdzania ugód i dokumentowania wydatków. Polisę trzeba sprawdzić osobno, zwłaszcza warunki powiadomienia ubezpieczyciela. Rachunki za odbiór towaru, ekspertyzy i magazynowanie powinny dać się przypisać do konkretnej partii oraz podjętej czynności.
Wstępne zapytanie na wei@hoveringlaw.com.tw może zawierać rodzaj produktu, nazwę tajwańskiego importera, datę zdarzenia i opis podjętych działań, bez dokumentacji medycznej ani listy klientów. Konsultacje dotyczą prawa tajwańskiego i odbywają się po angielsku, chińsku, koreańsku lub japońsku; sposób komunikacji trzeba potwierdzić wcześniej. Sam e-mail nie oznacza przyjęcia zlecenia.
Numer partii w zgłoszeniu, raport z jej badania i zestawienie odebranych sztuk powinny pozwalać prześledzić ten sam produkt od sprzedaży do wycofania.
Źródła
Sprawdzono 25 października 2026. Informacje opisują ogólne zasady dla produktów konsumenckich; ocena konkretnego zdarzenia wymaga ustalenia jego przyczyn i uczestników.
Pytania
- Czy tajwański importer może odesłać poszkodowanego wyłącznie do polskiego producenta?
- Art. 9 tajwańskiej ustawy o ochronie konsumentów nakłada na importera odpowiedzialność producenta z art. 7. Umowa o współpracy z zagranicznym producentem sama nie usuwa tej ustawowej odpowiedzialności wobec poszkodowanego.
- Czy każde zgłoszenie wady wymaga wycofania całej partii?
- Art. 10 wymaga niezwłocznego wycofania danej partii, gdy istnieją fakty uzasadniające obawę zagrożenia bezpieczeństwa lub zdrowia konsumentów. Przewiduje wyjątek, jeśli niezbędne działania przedsiębiorcy wystarczają do usunięcia zagrożenia. Znaczenie mają też wymagane ostrzeżenia i informacje o postępowaniu w razie niebezpieczeństwa.
- Czy umowa z importerem może ograniczyć odszkodowanie do ceny towaru?
- Nie można z góry ograniczyć ani wyłączyć odpowiedzialności wobec konsumentów lub osób trzecich przewidzianej w tej części tajwańskiej ustawy. Wewnętrzne rozliczenia producenta i importera wymagają osobnej oceny umowy, prawa właściwego i podstaw odpowiedzialności.
This article provides general information and is not legal advice on any individual matter.
